OUTLET-ISTANBUL

2011-09-19T06:20:00.000-07:00

www.pilotgaleri.com/

follow us on Twitter&facebook

PİLOT

Outlet nereye uçuyor? CEM ERCİYES@Radikal

2011-05-13T23:52:00.000-07:00

Bir genç sanatçının ağzından duymuştum, “Lale devri çocuklarıyız biz...” diye. Bolluk-bereket döneminin bir sanatçısı olduğunun farkındaydı. Türkiyeli sanatçıları el üstünde tutan uluslararası sergiler ve bienaller, burslar, genç sanatçı iştahı içindeki galeriler, müzeler ve tabii ki koleksiyoncular... Genç bir sanatçı için hayat belki de hiç olmadığı kadar kolay, fırsatlar bol. Peki bu “Lale devri daha ne kadar sürecek?” Soruya, aynı sanatçı şu şahane cevabı verdi: “Biraz tarih bilen, her bolluğun ardından yokluk döneminin geldiğini bilir. Olsun, önemli olan üretmek; gerekirse kabuğumuza çekilir, biraz daha küçük yaşarız olur biter.”
* * *
Tophane’deki Outlet galerinin vitrininde şimdi ‘Kiralık’ yazıyor. Civardaki genç galerilerilerin öncüsü olan Outlet kapandı mı? Evet, kapandı.
2008 yılında burada açılan Outlet’in adı, zaten her şeyi anlatıyordu. Tıpkı temsil ettiği ve edeceği sanatçılar gibi biraz ironik, biraz kendinden emin. Yurtdışında kendini kanıtlamış sanatçıları, biraz da içeride göstermek, mümkünse piyasayla tanıştırmak, galerisi olmayan sanatçıları vitrinine taşımak gibi bir işi üstlendi.
Galeriyi kuran Azra Tüzünoğlu’nun kocası Halil Altındere, 90’larda kendini gösteren ve günümüz sanatı için buzkıran gibi ilerleyen bir grup sanatçının ele başlarından. Yerleşik sanata karşı çıkan, işleriye uluslararası sergileri gezip duran ama kendi ülkesinde birkaç kurumsal galeride görünebilen bir sanatçı grubu var. O sanatçıların bazısı zamanla kendi yolunu çizdi, bazıları ise ancak 2008’de Outlet’de yeni izleyicilerle buluşabildi.
Sadece Halil Altındere sergilerinin sanatçıları değil tabii, Outlet yenilikçi bir resim anlayışını benimseyen, video, enstalasyon ya da farklı teknikleri deneyen birçok genç sanatçının yer aldığı sergiler açtı. Üç sezonda 62 sanatçının işlerini sergilemişler. Yirmiden fazlası ilk kişisel sergisini burada açtı. Üstelik içlerinde İstanbul dışından yani İzmir, Ankara, Diyarbakır, Antakya, Mardin, Gaziantep gibi kentlerden sanatçılar da var. Nilbar Güreş, Nevin Aladağ, Şener Özmen, Fikret Atay, Servet Koçyiğit, Cengiz Tekin gibi son yıllarda sergi ve bienallerin gözdesi olan, müze koleksiyonlarına giren tanıdık isimler de bu sanatçılar arasında.
Outlet, Tophane’ye taşınan ilk galeriydi, ardından başkaları da geldi ve burada ‘genç kadınların yönettiği’, alternatif sanatçıların yer aldığı bir galeriler bölgesi oluştu. Bir gün, Tophaneli bıçkınlar bu galerileri basınca, herkes onların varlığından haberdar oldu ki, bu ayrı ve acıklı bir hikayedir, geçelim.
Tophane galerilerinin belki de tümü aslında bir arayışın ürünüydü. Diyarbakırlı sanatçı Şener Özmen’in yeni çıkan sanatçı kitabında da sözü edilen ‘düşük çözünürlüklü hayatlar’ DVD teknolojisine geçiyordu. Outlet sadece Tophane’ye dükkan açarak değil, bu sanatçılar için bir arayışa girip olumlu sonuç alarak öncü oldu. Bu arayış, bildik resim-heykelin dışında işler yapan güncel sanatçıları galeri ortamına taşımaktı. Yani sanatçıların hem daha fazla ‘görülebilir’ hem de ‘alınabilir’ olmasını sağlamak. Sanatçıların ve yaptıkları işlerin yaşayabilmesi için bir zorunluluk... Bu süreçte bazı desenlerin, kolajların kendi aykırılıklarını yitirdiğini, ‘ticarileşme’nin komplikasyonlarını da gördük... Ama sonuçta sadece yeni bir sanatçı kuşağı değil yeni bir koleksiyoncu kuşağı ve tarzı da Tophane yokuşlarında doğdu.
* * *
Outlet için yazının başında ‘kapandı’ dedim; aslında bu bir kapanma değil, ‘yenilenme’. Galeri, dükkan sahibinin çıkarttığı sorunlardan uzaklaşmak isterken, her şeyi yenilediği bir başka sürece girmiş. Şimdi Tophane’den uçuyorlar. Sıraselviler Caddesi’nde kendilerine ait yeni mekanlarında yeni bir isimle çalışmaya koyulacaklar. Daha büyük boyutlu işler, daha kalabalık sergiler, daha iddialı organizasyonlara hazırlanıyorlar. Uzun yıllar kullanabilecekleri, birikimlerini geleceğe taşıyacakları, ‘Lale devri’ bitse de ayakta kalacakları bir yapılanma içindeler.
2000’lerin güncel sanatı başka bir kıvam buluyor. Ve Outlet ekibi yine bunun öncüsü olacak gibi görünüyor.

Foto: Gültekin Tekin&Bashir Borlakov

OUTLET@VIENNAFAIR 2011

2011-05-12T05:21:00.000-07:00

Artists: Fikret Atay, Burak Delier, Bengü Karaduman, Servet Koçyiğit, Şener Özmen, Cengiz Tekin.

OUTLET@VIENNAFAIR 2011

2011-05-09T01:46:00.000-07:00

Europe’s only international trade fair for contemporary art focusing on Central and Eastern Europe takes place for the 7th time in 2011 and is attracting an ever increasing group of fans. This includes private and institutional art collectors, curators, museum directors, gallery owners, artists, critics and people generally interested in art.

Over the past 2555 days the VIENNAFAIR has also developed into an influential springboard for galleries and artists from Central and South-Eastern Europe looking for success in the international art world.

Over 120 renowned galleries from more than 20 countries have been selected by an international committee to showcase their contemporary art work in several areas of fine arts: painting, graphic art, sculpture, photography, media, installation and performance.

An attractive schedule of side events including panel discussions, fascinating museum presentations, art colleges, media and intriguing tours all contribute to make the VIENNAFAIR a great experience for every participant. Moreover, Vienna will be offering complementary opportunities such as access to museums and collections, gallery tours, viewing sessions, parties and top musical features.

Outlet Gallery mit Fikret Atay, Bengü Karaduman, Burak Delier, Servet Koçyiğit und Şener Özmen

ViennaFair 2011

Şener Özmen @ YES, WE DON'T

2011-05-05T03:47:00.000-07:00

Yes, We Don't
exhibition from 20 may to 14 aUGUst 2011
Opening: thUrsday 19 may 2011 at 6.30 pm
press trip: thUrsday 19 may 2011
press Visit at 11am
Curators:
Joël Benzakin, independent curator based in Brussels
Nathalie Ergino, director of the Institut d’art Contemporain
Institut d’art Contemporain, Villeurbanne/Rhône-Alpes FR

Artists:

Bernard Bazile, Simona Denicolai & Ivo Provoost, Vaast Colson, François Curlet, Jos de Gruyter & Harald Thys, Jeremy Deller & Alan Kane, Francesco Finizio, Richard Hughes, John Knight, Ahmet Ogut, Sener Ozmen & Erkan Ozgen, Julien Prévieux, Michael Rakowitz, Santiago Sierra, Javier Tellez, Carey Young

Yes, we don’t is a paradoxical affirmation, a suspended ‘No’ that openly assumes its absence of illusion and destination. It is not the resistance of Bartleby who with the famous phrase ‘I would prefer not to’ neutralised reality to upset the norms. Yes, we don’t is more a playful and transgressive attitude, sometimes skirting the absurd, the slogan of a posture in which suspension is affirmed before a decision about possible destinations and measurement of the amplitude of its reception…

Yes, we don’t is formulated in an unprecedented multipolar, virtual and globalised period, imprinted with the acceleration—without limits and without reference points—of data pertaining to both the media and economics and to science and culture. Our perception of time is therefore dislocated, precipitated and tense. Time is no longer a homogenous notion but fragmented in the relation of the subject to the world and in the complex relationships that we have with the real.

How can we interact with our times? Is it still possible? What are the means available, if not upsetting then at least occupying and infiltrating the present? Is still possible to talk in terms of territories that are neither those of particularism nor the abstract space of globalisation, nor above all those of general support of the politically correct?

The artists assembled in this exhibition centred on the works of Bernard Bazile and Simona Denicolai & Ivo Provoost focus on infiltrating systems, occupying zones of temporary actions and inflecting the process of certain realities. The point today is less that of condemning and documenting than of marking a critical space and organising the appearance there of multiple forms of insubordination.

The ‘public thing’ (political and economic power, the street and daily life, the world-wide web and the media) is thus material for transformation, ingestion, deviation, transcoding, individual and collective micro-actions and so forth. More than a support for credulous involvement, language
is used as a transverse tool at the service of absurdity and desired ambivalence.
Combining energy and irony, these artists weave subtle strategies that, while they affirm—‘Yes’—, display a degree of negativeness—’we don’t’— clearly showing their subversion, now, and quickly!

Şener Özmen&Cengiz Tekin @ Galerie Krinzinger (curated by Rene Block)

2011-05-03T04:29:00.000-07:00

ŞENER ÖZMEN@MİLLİYET SANAT

2011-05-03T04:23:00.000-07:00

The Story of Tracey Emin//Reissue

2011-05-03T04:21:00.000-07:00

2011-04-30T07:26:00.000-07:00

2011-04-30T03:35:00.000-07:00

ŞENER ÖZMEN@STUTTGARTER ZEITUNG

2011-04-26T12:43:00.000-07:00

Die Verhältnisse zum Tanzen bringen
Artikel aus der STUTTGARTER ZEITUNG vom 23.04.2011

Ausstellung Das Stuttgarter Künstlerhaus zeigt Werke von Nevin Aladag und Sener Özmen. Von Dietrich Heißenbüttel
Stürzt sich da einer zum Fenster raus? Nein, es ist nur ein Anzug, der kopfüber aus der vierten Etage des Stuttgarter Künstlerhauses hängt, das jetzt eine Ausstellung mit Werken zweier türkischer Künstler zeigt.

Oben im Künstlerhaus angekommen, blickt der Betrachter dann zunächst in einen Rückspiegel: "Can we live together like a melody" steht darauf geschrieben - eine Liedzeile. Musik, öffentlicher Raum und die sozialen Beziehungen: in diesem Kräftefeld bringt Nevin Aladag die Verhältnisse durcheinander. Sie lässt Spielzeug-Straßenkreuzer tanzen, hängt eine ramponierte Discokugel über eine Gitarre oder fotografiert ein Schlagzeug im Schneeregen. Für das Video "Hochparterre" hat sie Bewohner der Naunynstraße in Kreuzberg befragt. Deren Antworten mimt aber immer ein- und dieselbe Schauspielerin, auch wenn die Stimme in Realität einem schnoddrigen Berliner Bass gehört. In "City Language" lässt die in Stuttgart aufgewachsene Künstlerin die Stadt Istanbul selbst auf Instrumenten spielen: Tauben picken auf einer Baglama herum, ein Tamburin fährt Wasserski, Klanghölzer poltern eine Treppe hinunter, eine Flöte, aus dem Autofenster gehalten, macht von allein Musik.

Die Zurna taucht auch bei Sener Özmen, dem zweiten Künstler der Schau, wieder auf: In einem von vier Videos mit enigmatischen Schlüsselszenen aus dem Leben des kurdischen Künstlers, die er mit Cengiz Tekin gedreht hat, laufen zwei Musiker über ein Feld. In einem anderen tritt ein älterer Mann auf eine Terrasse in Diyarbakir und applaudiert - im Ernst oder voll Ironie? - der Stadt. Einen zuweilen grimmigen Humor beweist Özmen durchaus, wenn er sich selbst als Supermuslim darstellt, der sein rotes Mäntelchen als Gebetsteppich auslegt. Oder wenn er vier Männer beim Fahnenappell zeigt, die vor lauter Hochstarren eine Halsstütze tragen müssen. Aber er übt auch bittere Kritik in einer Arbeit im Zentrum des Saals, der man sich schon akustisch nicht entziehen kann: Zwei Mädchen singen eine kurdische Volksweise, gestört von der türkischen Nationalhymne. Zusehends verunstalten blaue Flecken und blutige Nasen die Kindergesichter.

Özmen lebt in der überwiegend kurdischen Stadt Diyarbakir, er weiß, wovon er spricht. Als Künstler hat er es dort doppelt schwer. Özmen ist auch Autor - einige Exemplare seiner Bücher liegen in einer Vitrine bereit, darunter ein interessantes Ausmalbuch. Ein anderes Werk hat das Künstlerhaus anlässlich seiner ersten Einzelausstellung in Deutschland neu aufgelegt. Es handelt von einem gewissen Abdülbaki, der die britische Skandalkünstlerin Tracey Emin entführen will. Özmen schreibt auch auf Kurdisch und übersetzt hin und her - in der Türkei ein Politikum, für den Künstler ein Weg, sich mit seiner Umgebung auseinanderzusetzen. Einen hochfliegenden Entwicklungsplan für Südostanatolien ironisiert er mit einem Spruch des Philosophen Heraklit, der gesagt hat: "Man kann nicht zweimal in denselben Fluss steigen" - und auf Özmens Foto steht ein Mann in den Fluten des Tigris, dahinter am Ufer ein Römer.

Auch für Nevin Aladag wäre die Zuschreibung als "türkische Künstlerin" viel zu einfach, wie die Künstlerin selbst deutlich macht, indem sie Orientteppich-Muster zu einem Baseballfeld zusammensetzt.

Bis zum 29. Mai im Stuttgarter Künstlerhaus

in der Reuchlinstraße. Geöffnet Mittwoch bis Sonntag von 15 bis 19 Uhr.

BİR ŞENER ÖZMEN KİTABI/A ŞENER ÖZMEN BOOK

2011-04-26T12:38:00.000-07:00

A ŞENER ÖZMEN BOOK / BİR ŞENER ÖZMEN KİTABI
Art-ist
Contemporary Art Series-12, Artist Book-4
Güncel Sanat Dizisi-12, Sanatçı Kitabı-4
Editor–in-chief / Genel Yayın Yönetmeni
Halil Altındere
Series Editor / Dizi Editörü
Süreyyya Evren
Writers / Yazarlar
Evrim Altuğ, Ali Akay, Süreyyya Evren, Barbara Heinrich, İz Öztat, Azra Tüzünoğlu
Design / Tasarim
Future Anecdotes Istanbul
Coordination / Koordinasyon
İz Öztat
Translation / Çeviri
Yiğit adam, Ogün Duman, Emre Eren
Proofreading / Redaksiyon
Yiğit Adam (Eng-Tr)
Suppotter / Destekleyen
Foundation for Arts Initiatives, NY

Şener Özmen Book Launch@ Cezayir

2011-04-23T05:48:00.001-07:00

Ateşin Düştüğü Yer@Milliyet Sanat (Evrim Altuğ)

2011-04-23T05:46:00.002-07:00

Hangi Cennet, Hangi Cehennem@Milliyet Sanat

2011-04-23T05:46:00.001-07:00

ŞENER ÖZMEN SOLO SHOW@KUNSTLERHAUS STUTTGART

2011-04-23T05:42:00.000-07:00

ARTISTIC DIALOGUES I: Şener Özmen and Nevin Aladağ
Exhibition
April 21, 2011 - May 29, 2011
ARTISTIC DIALOGUES I
Şener Özmen: The Story of Şener Özmen
Nevin Aladağ: Back to First Position
“The Story of Şener Özmen“ is the first solo show in the twenty one year artistic career of Kurdish artist Şener Özmen. This will be presented alongside the first monographic exhibition from Nevin Aladağ in her hometown Stuttgart, “Back to First Position“, bridging different cultural climates and challenging current political representations.
Both solo shows opening on Wednesday, April 20, 7pm, are presented within the framework of ARTISTIC DIALOGUES, a series of solo exhibition projects at Künstlerhaus Stuttgart that bring interrelated contexts, parallel discussions, and juxtaposed ideas together through diverse artistic practices.
Diyarbakır-based Kurdish artist and writer Şener Özmen’s work is shaped within the geopolitical reality of South Anatolia, where he lives and works – not only as an open critique of state violence and militarist regime, but also as loose diary of resistance and imagination.
Özmen’s video, literary and photography works deal with the problematic nature of taking critical positions against centralizations of power at the periphery. In relation to the city context of Stuttgart, the exhibition aims to develop a retrospective look at his work and regenerate some of his previous pieces. For instance, “The Story of Tracey Emin”, his artist book from 2000, is reissued in collaboration with Stuttgart based artist-book publication collective, Edition Taube.
As a cultural observer with an artistic eye, Berlin based artist Nevin Aladağ investigates human settings and develops non-narrative stories, conceptual interactions and performative interventions. She is interested in the conditions of communal living, sharing spaces, musical elements and rituals that connect people.
Aladağ grew up in Stuttgart until her early twenties before attending the Munich Art Academy. Aladağ’s first major solo project in her home town brings together a compilation of ideas, which return to Stuttgart, where they were first created or have their roots promising its title.
Both solo projects from Şener Özmen and Nevin Aladağ share conceptual grounds by challenging the ways of looking at culture and identity. Both practices focus on the individual positions pointing at the social realities behind territories, categorizations and partiality.
Through their practices brought together in a parallel show, stories from Kurds in Turkey or Turks in Germany, music from Istanbul and Diyarbakir’s landscape as well as two different styles of humor and irony will crash into each other.

2011-04-23T05:41:00.000-07:00

Halil Altındere ile Söyleşi / Interview with Halil Altındere
Nazlı GÜRLEK

BURAK DELİER@CUMHURİYET( DENİZ ULKUTEKIN)

2011-04-23T05:30:00.000-07:00

Reflecting reality, system: An analysis of a Delier exhibition@Hürriyet Daily News (Hatice UTKAN)

2011-04-23T05:20:00.000-07:00

Until April 23

According to the German philosopher Martin Heidegger, a work of art gives an audience a starting point (punchline) to think about the “reality” and the “thing,” because Heidegger considers the reality of art as “the coming of reality.” The concept of “approaching reality” occurs in the work of art.

Not every work of art reflects reality onto the audience. Hence, the fine line between the “hard-boiled realism” and the sense of humor in artwork is something hard to create.

However, Burak Delier, a Turkish artist, succeeds when reflecting the sense of his work of art to the audience, without using the hard-boiled realism and with sense of humor.

His new show at Outlet Gallery first amazes the audience when they enter the gallery. Do not expect to see large installations or paintings or video work. Delier carried Outlet’s office to the entrance and changed the place where the office staff works.

In fact, by doing this, Delier tries to reflect the problems that working people deal with everyday. He starts with questioning the lives of people who work in large buildings. There are no borders between work life and social life. It is possible to work, to dine and do sports all in the same building. Carrying the Outlet Gallery office to the entrance reminds audiences how the capitalist system transforms the working and social lives of people.

However, Delier not only draws attention to the capitalist system and its deficiencies. What artist tries to reflect is the harsh environment of the working life or how to survive in it. Like his other works, once again Delier “presents” another detailed work.

Like all of his works, he emphasizes his work with documents. Delier searches for “qualifications or required skills” in the job applications and discovers some of the qualifications are particularly very popular, such as being presentable, can work in flexible working hours, easy to communicate, have the ability to analyze, be dynamic and ambitious, etc.

Delier removes the boundaries between working and social life. This is a kind of a questioning the system for Delier. The required skills, which job applications require are the qualifications that everyone or every artist should have. So, can we say that an artist is also a part of the corporate system? Where do artists stand in a corporate life? This may lead us to Adorno’s essay titled “Schema of Mass Culture.” In “Schema of Mass Culture,” Adorno says the commercial character of mass culture causes the difference between culture and practical life to disappear. Delier criticizes the situation by removing the boundaries and borders between the practical life and corporate life. So the system leads a no boundaries or no borders situation in people’s lives. In this scene, human beings look for a moment of independence. But this moment is lost in the process, writes Adorno. (Theodore Adorno, Culture Industry, “Schema of Mass Culture)

This approach can be analyzed in his other work titled “We Will Win.”

Delier first starts from an intervention that he held in 2008 titled “We Will Win.” However, he does not stop there, Delier makes the audiences face up to “criticizing and questioning the artwork.” Once again he does it very professionally by using a large survey.

His intervention “We Will Win” is a site-specific intervention among the Shijhou Tribe. His project stands at the center of controversial plans to dismantle housing on an area of land that has been flooded by typhoons. It has been proven that this site has been flooded three times in the past 30 years due to a simple defect of blocked gutters.

Delier gathered with the people from the village and prepared a large banner that had “We Will Win” written on it. He tries to arouse awareness to how society lives.

Later on at a 2010 biennale Delier expanded his project and he published a booklet on testing both “We Will Win” intervention and revealed the questions that face the culture industry.

Delier starts from a question: “Is it possible to provide critique at an art biennale?” He thinks that there is no simple “yes” or “no” answer to the question.

“On the contrary, to say yes or no – accepting the system unquestioningly or carrying romantic attitudes of escapist rejections – forms the very obstacle to being critical. Whereas criticism is only possible in an area where absolute judgment is delayed,” writes Delier in his text that appeared in We Will Win survey catalogue at Taipei biennale in 2010. (Translated by Michael Ziya Dikbaş, published by Taipei fine arts museum)

In the survey Delier asks questions such as, do you agree that art should be a critical power? What is the most important thing in an artwork?

With these questions Delier also emphasizes how an artist exists in society or haw he or she can exist in the society. In the book published by Taipei Fine Arts Museum, Delier writes that he believes an artist, as a distinct subject that we can validly call “an artist,” no longer exists. In this day and age, it is only within the art market that the artist subjects can survive – if you call it a life.”

Another important work of Delier might be the “Parkalynch” product that he by himself produced. As an artist, Delier not only creates art, he also produces products and works with research companies to evaluate how this product’s feedback returns to the market.

By doing this, Delier not only criticizes the system, he also draws attention to how things work in the system, because Delier is not an artist who screams like he is against something or against a thought or system. He prefers to show the audiences why he is against or in favor of using documents of paper, with research and with utilizing lots of facts and figures.

In his work titled “Parkalynch,” Delier’s product of the same name and is the debut product by his imaginary corporation called “Tersyön,” is evaluated by a research company.

“Parkalynch” is clothing designed for protection against lynch attacks and it is resistant to stones, sticks, batons and punches. The project deals with the process of carrying out feasibility research at the imaginary corporation “Tersyön.”

His installation is composed of three zones. Two zones feature looping videos and the third one is a meeting-room like space that is separated by glass walls in which the data gathered through the research is presented. The audio can only be heard in this room through earphones.

One of the videos (Field) is compiled from the “in-depth interviews” which is a starting point of the market research.

The other one (Meeting) is realized in a “focus group” room with a participation of business professionals.

Delier succeeds to carry the perception of art to another level with his projects. The project says that the art is not a part of our current entertainment culture. It is something more. Delier questions the perception of art in the human mind and discovers a new dimension in it. He not only questions the art and the place of an artist in it, he also tells us he discovered something new in art and that’s why he names his show as “I slowly came to discover that it is more meaningful and subversive to engage in experimental investigations of art than create some self-contenting, easily commoditized anarchist gestures.”

After seeing the exhibition, understanding his “raison d’ être,” it becomes meaningful to understand what drives Delier to create these art projects.

BURAK DELIER@ TODAY'S ZAMAN (Rumeysa Kiger)

2011-04-23T05:18:00.000-07:00

A challenging show by contemporary artist Burak Delier exploring the overlaps and disconnects of capitalism and contemporary artistic practices is currently on display at the Outlet//Independent Art Space in İstanbul’s Tophane neighborhood.

Delier’s show, titled ‘I slowly come to discover that it is more meaningful and subversive to engage in experimental investigations on art than carrying out some self-content, easily commoditized anarchist gestures,’ runs until April 23 at Outlet

The first thing that strikes the visitor in this show is the alteration of the usual business and exhibit spaces in the gallery in a performance piece titled “At Work.” Delier brings the office together with the people working in it to the entrance of the gallery while converting the office space on the second floor of the building for one of his art projects.

According to Delier, art appreciation was traditionally recognized as a leisure activity that one engaged in after work or on weekends. “These were the times during which people enriched and cultivated themselves. In the contemporary world, however, the conditions of business life changed drastically with the emergence of home offices and irregular working hours. Leisure time was transformed into a part of production and, accordingly, leisure time activities became values people put on their resumes. Normally in this gallery, the second floor is the working area and downstairs houses the display areas. When I brought upstairs downstairs, the activities in this working area became a performance itself,” the artist explains in an interview with Today’s Zaman.

Reflecting the ways in which the business and art worlds are intertwined, the performance is connected to a workshop titled “Required Skills” conducted by the artist on the basis of the idea that an individual markets himself or herself as a product or label in the contemporary world just like an artist. The participants in the workshop attempted to find out whether the profiles of artists overlap with the profiles of potential employees by analyzing the qualities cited in 100 randomly chosen job advertisements.

Selling overall performance in life

Delier emphasizes that today not just artists, but every single person must perpetually improve themselves. “What one sells today is not just a service, but also his or her overall performance in life. In this sense, there is a major overlap between art and capitalism because this has been the case in the art world from the very beginning, anyways. The persona has always been very significant. Of course, the work has also been very important, but the performance of the artist has always been the determinant,” he says, adding that conditions in the business and art worlds have a profound similarity in terms of being creative and critical and offering flexible work hours.

Another thought-provoking work in the show is an installation consisting of three parts: two videos showcasing the feasibility research steps of a product titled “Parkalynch” that Delier produced in 2007 for the 10th İstanbul Biennial and a meeting-room-like space separated by glass walls in which the outcomes of the research are available to the visitor. “Four years ago, I founded ‘Tersyön,’ which is an imaginary corporation that produces a special jacket that protects the owner during mob attacks. In 2007, Turkey witnessed several mob attacks against various groups. My initial aim was to offer a debate through ‘consumption democracy’ by making such a product. This time, I am showcasing the feasibility research, how the slogan for the product is determined, how it is designed, how the market research is conducted. I wanted to give visibility to these kinds of processes,” Delier notes, pointing out that in the contemporary world production is not enabled through workers in factories, but through many other production methods. “All of the individuals working in the social sciences have become a tool of capitalism. I aimed to show all these mechanisms and how contemporary capitalism operates subtly,” he explains.

Finally, on the second floor of the gallery, the artist exhibits the questionnaire, the book and other materials of the production process of his work “We Will Win,” which he produced for the Taipei Biennial. In 2008, Delier conducted a site-specific work in a small village that is facing an ongoing urban renewal process. In collaboration with the residents of this area, the artist produced a large banner on which the words “We Will Win” were written. In the current show, however, he is investigating what kind of an effect this work created at the biennial through the responses to the piece by managers, artists, curators, audience and staff.

Delier’s show, titled “I slowly come to discover that it is more meaningful and subversive to engage in experimental investigations on art than carrying out some self-content, easily commoditized anarchist gestures,” will run through April 23 at Outlet.

Delier has also contributed to the “Where Fire Has Struck” exhibition, which marks the 20th anniversary of the establishment of the Human Rights Foundation of Turkey and runs until April 22 at the Depo art space in Tophane.

BURAK DELIER@RADIKAL (Bu 'parka'yı alır mısınız?/AYŞEGÜL SÖNMEZ)

2011-04-23T05:13:00.000-07:00

SERGİ
Burak Delier’in sergisi, 23 Nisan’a kadar Outlet’te

Sergi, “Kendinden memnun, kolayca metalaşabilen anarşist jestlerde bulunmaktansa, sanat üzerine deneysel araştırmalar yürütmenin daha anlamlı ve yıkıcı olabileceğinin ayırdına varıyorum” başlığını taşıyor. Delier’in bu kendini fazlasıyla ifade eden sergi başlığına sanatı tanımladığı şu iddialı ama içten sözleri de eklemeli: ‘hayatı daraltan güç politikalarının karşısına konabilecek, ihtiyacımız olan alanı bize açabilecek bir güç’. Delier bu uğurda öncelikle galeriyi bir ofise çevirmeye karar vermiş. Ve galeri çalışanlarının asma kattaki çalışma düzenini bozarak onları galerinin girişine sevk etmiş. Mekânın aşağı katında yer alan yerleştirmesi için daha önce 10.İstanbul Bienali’nde gösterilen işi Parkalinç’ten yola çıkmış. Bireyleri protestolardan koruyan Parka-Linç’i bir ürün olarak piyasaya sürmek için bir seri araştırma yaptırmış. Araştırma için gerekli kullanıcı hedef kitlesini temsil eden bir grup gerçek insanla ve böylesi ürünler için strateji geliştiren gerçek bir şirketle çalışmış.
İki ayrı ekranda, filmlerde tanığı tespit etmek için kullanılan görünmez camları anımsatan camların ardında, Parkalinç’i kullanıcılarının ürünle ilgili sohbetleri ve bu ürünü kullanacak olanlara stratejistlerin sorduğu sorulardan oluşan sorgusu yer alıyor. Bizler de kulakları takıp bu konuşmaları dinleyebiliyoruz.
Ürün bir cips ya da meyveli yoğurt olmayıp protestolarda geçen zorlu anlarınızda sizi koruyacak bir parka olunca, kullanıcılar Türkiye’nin muhalif, eylemci kanadını oluşturuyor. Camın ardındaki diyaloglarda onlardan birinin Cumartesi annesi, diğerinin Kürt bir muhalif öğrenci olması doğal. Stratejistlerle konuşan bu örnek gruptan genç kadının eylemlerde çanta taşımaktan yorulduğunu, Parkalinç’in bol cepli olmasının bu anlamda bir avantaj olduğunu belirtmesi de öyle. Marka yetkilileri aslında izleyici onu dinlesin diye kendi aralarında konuşan örnek tüketici grubun yaşadıkları şiddet deneyimlerinden ilk ve son coplarından, işkenceden bahsetmeleri, bunu piyasaya çıkacak bir ürün için konuşuyor olmaları gerçekten serginin en kilit anlarını oluşturuyor.

Sanatın ne olduğu araştırması
Bu kilit, ‘hayatı daraltan güç politikalarının karşısına konabilecek, ihtiyacımız olan alanı bize açabilecek bir’ anahtar olabilir hakikaten. Delier’in yaptığı bu piyasa araştırması pekala bugün sanatın ne olduğunun araştırılması anlamına geliyor. Piyasaya bol bol ürün veren bir piyasanın değerlerini de aşındırmaktan geri durmuyor.

Burak Delier@Cite Des Arts(Paris)

2011-04-23T05:12:00.000-07:00

Cité Internationale des Arts Türkiye Atölyesi Seçici Kurulu, Mayıs-Ağustos 2011 döneminde misafir sanatçı programına katılacak sanatçıyı belirledi. 2011 yılında Cité des Arts'ın ikinci konuğu Burak Delier oldu.
Mayıs-Ağustos 2011 döneminin konuğu olan Burak Delier, Marmara Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi'nde lisans, Yıldız Teknik Üniversitesi'nde de Sanat ve Tasarım programında yüksek lisans çalışmalarını tamamladı. İstanbul'da yaşayan ve çalışmalarına burada devam eden Burak Delier'in eserleri, 10. İstanbul Bienali'nin yanı sıra Almanya, İtalya, Yunanistan, Tayvan, Fransa ve Lübnan'da sergilendi.
Fransa'da Türkiye Mevsimi Görsel Sanatlar Koordinatörü Çelenk Bafra ile mevsim kapsamında "Entre-Deux" başlıklı bir sergiye imza atan SİMİT Derneği Başkanı Banu Dicle'nin geliştirdiği "Türkiye Atölyesi" kapsamında yirmi yıl boyunca Türkiye'den sanatçılar, Cité des Arts'ta kendilerine tahsis edilen atölyede yaşama, üretme, özel atölyelerden yararlanma ve yapıtlarını sergileme fırsatı buluyor. Cité des Arts'ın 4. katında yer alan 40 metrekarelik stüdyo, iki kişilik yatak odası, mutfak, banyo, sanatçı malzemeleri için mini depo ve atölyeden oluşuyor.
2019 yılına dek kesintisiz devam edecek misafir sanatçı programından yararlanacak sanatçılar, 7 kişilik seçici kurul tarafından belirleniyor. Misafir sanatçı programına davet edilecek sanatçıların seçimi, İKSV Yurtdışı Projeler bölümü koordinasyonunda, açık çağrı sistemiyle yapılıyor. Gelen başvurular arasından, her yıl 3 sanatçı, Ocak-Nisan, Mayıs-Ağustos, Eylül-Aralık olmak üzere 4 aylık dönemlerde misafir sanatçı seçiliyor. Yılda 3 kez yapılacak açık çağrı sonucunda seçilen sanatçılar, İKSV web sitesinden duyuruluyor.
Eylül-Aralık 2011 dönemi misafir sanatçı programına katılım için başvuru tarihleri daha sonra açıklanacak. Programa daha önce başvuru yapmış sanatçılar, yeniden başvuruda bulunabilecekler. Başvuru süreciyle ilgili ayrıntılar için İKSV web sitesini takip edebilirsiniz.

TOPHANE ART WALK@TIME OUT ISTANBUL

2011-04-23T05:09:00.000-07:00

FIKRET ATAY@THE PROMENADE GALLERY

2011-04-23T05:08:00.000-07:00

HAMRA ABBAS@BBC

2011-04-23T05:07:00.000-07:00

Hamra Abbas@BBC

BURAK DELIER@ART UNLIMITED

2011-04-23T05:04:00.000-07:00

SENER OZMEN&HALIL ALTINDERE@MIRAGENS(RIO+SAO PAOLO+BRAZIL)

2011-04-23T05:01:00.000-07:00

ARANAN NİTELİKLER WORKSHOP@OUTLET(17MART 2011)

2011-04-23T04:58:00.000-07:00

2011-04-23T04:57:00.000-07:00

SANATÇI Burak Delier, ilk kişisel sergisiyle İstanbullular’ın karşısına çıktı.
Borusan Holding CEO’su Agah Uğur ve Hipotez Araştırma’nın sponsoru olduğu sergi, Tophane’deki Outlet Galeri’de 23 Nisan’a kadar gezilebilecek. Sergide yer alan en dikkat çekici karelerden biri Taipei’de çekilen bu fotoğraf. We Will Win (Biz kazanacağız) afişiyle meydan okuyan köylüler, İstanbul’un yeşiline saplanan kaçak yapılaşmaya o kadar çok benziyor ki, bakmadan geçemedik. Yıllardır doğayı amansızca yakıp yıkan insanoğlu ‘Kazandık’ diye düşünürken aslında kimin kazandığı hala belirsizliğini koruyor. Kaybeden ise sadece yeşile hasret gelecek kuşaklar oluyor.

BURAK DELİER@SIZE MAG.

2011-04-23T04:54:00.000-07:00

BURAK DELİER@XOXO

2011-04-23T04:52:00.000-07:00

BURAK DELİER@MİLLİYET SANAT

2011-04-23T04:50:00.000-07:00

Ateşin Düştüğü Yer@DEPO

2011-04-23T04:49:00.000-07:00

"Ateş düştüğü yeri yakar ve biz ateşin düştüğü yerdeyiz" diyerek açılışı yapılan "Ateşin Düştüğü Yer" sergisi, insan hakları ihlalleri konusunda toplumsal belleği canlı tutmayı ve hakikatle yüzleşme sürecine katkıda bulunmayı amaçlıyor.

Türkiye İnsan Hakları Vakfı'nın (TİHV) 20. kuruluş yıldönümü dolayısıyla düzenlenen sergi, "Sürmekte Olan Toplumsal Travmayla Baş Etme Projesi" kapsamında Tophane Depo'da geniş katılımlı bir etkinlikler dizisinin ilk adımı.

Gönüllülük esasında düzenlenen bu etkinlikler dizisi kapsamında ayrıca seminerler düzenlenecek, belgesel film gösterimi gerçekleştirilecek ve bir katalog yayınlanacak.

131 sanatçılı sergi

Dün (9 Mart) akşam açılışı yapılan ve 22 Nisan'a kadar sürecek serginin küratörü de yok, sponsoru da. Sergide 131 sanatçının eserleri gösteriliyor. Sergiye ilk adımda istiklal marşını bağıra çağıra okuyan bir çocuğun sesi duyuluyor.

Açılış akşamında ilginin oldukça yoğun olduğu sergide üst katlara çıktıkça yerlerde küçük kurşun kalemleri dikkat çekiyor. Duvarlarda kadına yönelik şiddeti yansıtan gazete küpürlerinden kayıpların resimlerinin sinevizyon gösterimine kadar insan hakları ihlallerini yansıtan pekçok görsel...

Açılışta bulunan TİHV Başkanı Prof. Dr. Şebnem Korur Fincancı, açılıştan önce hazırlık aşamasında bulunduğunu, ancak serginin bu boyuta ulaşacağını düşünmediğini söylüyor.

"Vakfın 20. yılı için aldığı en büyük armağan. Dayanışma bambaşka bir şey, bize bunu yaşattıkları için tüm sanatçılara şükran duyuyorum. Umarım bundan sonra iyi şeyleri sergileriz."

Acıya göz katmak

Çoğunun sergide eserleri bulunan sanatçılardan oluştuğu 12 kişilik bir çalışma grubu kolektif bir çalışmayla serginin organizasyonunu üstlenmiş.

Çalışma grubundan Hakan Gürsoytrak, "yaptığımız şey acıya göz katmak" diyor ve var olan bir enerjinin sergi şeklinde ortaya çıktığını belirtiyor ve devam ediyor: İnsan kaybetmekten bıktık, insan kazanmak için oluşturulan bir proje bu...

Sergide "İktidar ve Öteki" isimli video çalışması gösterilen sanatçı Mehmet Öğüt, normalde bu kadar çok sanatçının bir araya gelmesinin problemli olacağını ancak bu sergide hem sanatçılar hem de vakıf üyeleri arasında özverili bir eklemlenme olduğunu söylüyor.

Çalışma grubundan Nurcan Gündoğan, serginin sivil toplum ile sanatçıların bir araya geldiği nadir bir buluşma olduğunu söylüyor.

"Bu buluşmada farklı disiplinlerden insanlar devlet kaynaklı insan hakları ihlalleri üzerine işler sergiliyor. Gelen işler sergiyi yönlendirdi. Sergi için Ağustos ayından beri çalıştık. Tüm organizasyon gönüllülük ve elbirliğiyle yürütüldü."

Travma paneli 19 Mart'ta

19 Mart'ta Toplumsal Travma Paneli yapılacak. Panelde Sabancı Üniversitesi Siyaset Bilimi öğretim üyesi Dr. Ayşe Betül, Bilgi Üniversitesi Psikoloji Bölümü öğretim üyesi Dr. Murat Paker, Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi öğretim üyesi Dr. Kerem Altıparmakve İstanbul Üniversitesi Tıp Fakültesi Adli Tıp Anabilim Dalı başkanı Prof. Dr. Şebnem Korur Fincancı konuşacak.

Sergi Katılımcıları: A77 Kolektifi, 19 Ocak Kolektifi, Abdo, Ahmet Öğüt, Ali Bozan, anti-pop, Antonio Cosentino, Armağan Pekkaya, Arzu Aydın Deveci, Arzu Başaran, Aşkın Adan, Atıl Kunst, Aylin Kuryel, Azra Deniz Okyay, Banu Cennetoğlu, Barış Doğrusöz, Barış Eviz, BEKS, Berat Işık, Borga Kantürk, Buket Özsoy Güreli, Burak Arıkan, Burak Delier, Burak Karacan, Çağrı Saray, CANAN, Cemil Cahit Yavuz, Cengiz Tekin, Cins, Deniz Rona, Derya Sayın, Dilek Winchester, Dilşat Zulkadiroğlu, Eda Gecikmez, Elçin Ekinci, Emre Zeytinoğlu, Endam Acar, Ender Özkahraman, Erdağ Aksel, Erdal Duman, Erinç Seymen, Erkan Özgen, Erkin Gören, Esat Cavit Başak, Eşber Karayalçın, Evrim Özarslan, Extramücadele, Eyüp Öz, Fatih Pınar, Fatih Tan, Ferhat Özgür, Fikret Atay, Fulya Çetin, Gencer Yurttaş, Gülsün Karamustafa, Ha za vu zu / Hafriyat, Hakan Akçura, Hakan Gürsoytrak, Hale Tenger, Halil Altındere, Harald Naegeli, Harun Antakyalı, Helin Anahit, Huri Kiriş, İlhan Sayın, İnci Furni, İnsel İnal, İpek Duben, İrfan Önürmen, Itır Demir, Juan Botella Lucas, Kadir Çıtak, Kardelen Fincancı, Kemal Gökhan Gürses, Kemal Özen, Korkut Canpolat, Manuel Çıtak / Şebnem İşigüzel, Mehmet Ali Boran, Mehmet Çeper, Mehmet Fahracı, Mehtap Yücel, Memet Güreli, Mehmet Öğüt, Metin Üstündağ, Müge Akçakoca, Murat Akagündüz, Murat Başol, Murat Morova, Murat Tosyalı, Mürüvvet Türkyılmaz, Nalan Yırtmaç, Nancy Atakan, Nazım Ünal Yılmaz, Nazım Dikbaş, Neriman Polat, Nihan Çetinkaya, Nurcan Gündoğan, Oda Projesi, Orhan Cem Çetin, Özgür Erkök, Özlem Demirtaş, Özlem Gök, RAD, Rafet Arslan, Selçuk Fergökçe, Selda Asal, Selim Birsel, Şener Özmen, Şerif Kino, Serpil Odabaşı, Sevil Tunaboylu, Şaban Dayanan, Şevket Sönmez, Suat Öğüt, Süreyya Acar, Tan Cemal Genç, Tan Oral, Taner Güven, Tayfun Serttaş, Turgut Yüksel, Ümit Kıvanç, Vahit Tuna, Veysi Altay, Volkan Aslan, Yasemin Özcan Kaya, Yeşim Ağaoğlu, Yonca Saraçoğlu, Yücel Can, Zeren Göktan, Zeynep Özatalay, Zeyno Pekünlü.

Burak Delier@Le Cool

2011-04-23T04:47:00.000-07:00

Burak Delier@Le Cool

İREM TOK@CER MODERN ANKARA

2011-04-23T04:45:00.000-07:00

Doğa Cennetse Kent Cehennemdir *

Toplumsal eşitsizliğin yarattığı sınıf farkının, mekan ifadelerinde sunulmasıyla yan yana gelen hayatlar bir tür sıkışma, gerilim ve çatışma yaşamaktadır. Bununla birlikte her mekan kendi sınıfını yarattığı gibi, bu sınıfın işaretlerini, trendlerini, kodlarını içinde taşımaktadır. Birbirinden ayrılma, birbirini dışlama durumunun bir duvarla gerçekleştiği yada mekanın kendisinin bu özerk alanları ...yarattığını söyleyebiliriz. Diğerinden ayrılan ve kapalı bir topluluk formuna dönüşen bu yerleşme türlerinde izole edilmiş yaşamlar kendi iktidarlarını da seçerek, duvarın diğer tarafında kalanlara mesafesini koymuştur. Kent parçalara ayrılmış, ortak alan olarak değerlendirebileceğimiz kamusal alanlar işlevini yitirmiştir. Dolayısıyla kentte lokal alanlar ve bu alanlarda kutuplaşan, birbirinden uzaklaşan topluluklar oluşmaya başlamıştır. Bu ayrımı en basitinden zamanlarının farklılığından görebiliriz. Burada zaman mekanın içine taşınır ve zamanını da belirleyen moda kavramıdır. En yeni olan en ileride olandır. Kapitalizmle ilişkili olan moda kavramı zaman olgusunu kullanarak mekanlara sızar. Böylelikle mekanlar iktisadi bir anlamla ilişkilenir ve temel itici gücünü kazanır. Kentler önceleri birçok değişik coğrafyadan gelen, toplanılan alanlarken şimdi ayrışan ve birbirine temas etmeyen gruplara bölünmüştür. Bu ise kentin oluşumuna çelişkili bir durumu yaratmaktadır. Birbirine bu kadar yakınken uzak olma hali, diğerinin yaşamına kayıtsız kalma refleksini de geliştirmiştir. Kent, içinde barındırdığı farklı ırk, din, dil, kavramlarının üzerinde sınıfsal farka dayalı mekan ayrımcılığıyla tanımlanabilecek yeni sosyal grupları doğurmaktadır. Bu sosyal gruplar mekansal ayrımlarla kendi içlerinde homojen yeni bir kimlikle kentin içinde ayrılmaktadır. Ne zaman ki karşılaşmanın zorunlu olduğu hallerde mekansal olarak ayrımlaşan sosyal gruplarda çatışma da kaçınılmazdır. Charles Baudelaire göre kent doğa gibi hakiki değil sahtedir sunidir; tanrısal değil şeytanidir. Kahramanları da lanetlidir, kötüdür, çirkindir. Doğa cennetse, kent cehennemdir.

Sanatçılar:

Ali Alışır/Ali Kazma/Ali Taptık /Anna Heidenhain/Ayça Telgeren/Başir Barlakov/Burcu Perçin /Cem Sonel/Erdal Duman/Erinç Ulusoy/Ersin Ersinhan/Fırat Engin/Gözde İlkin /Güneş Terkol/Hatice Çiçe/İrem Tok/İrfan Önürmen/Jose M. Rodrigues/Lütfi Özden/Mehmet Ali Uysal /Mümtaz Demirkalp/Mustafa Duymaz/Nejat Satı/Olcay Kuş/Onur Gülfidan/ Serap Öney/Serkan Demir/Şevket Arık/Volkan Aslan/Yaşam Şaşmazer /Zoe Baraton

2011-03-10T10:57:00.000-08:00

BURAK DELİER

"Kendinden Memnun Kolayca Metalaşabilen Anarşist Jestlerde Bulunmaktansa, Sanat Üzerine Deneysel Araştırmalar Yürütmenin Daha Anlamlı ve Yıkıcı Olabileceğinin Ayırdına Varıyorum."

Yer: OUTLET
Açılış: 12.03.2011///18:30-20:30
Tarih: 12.03.2011 – 23.03.2011
Adres: Boğazkesen Cad.
Kadirler Yok. No:69
Tophane – İstanbul

Telefon: : 0212 245 55 05

Salıdan Cumartesiye: 10.00 – 18.30

MART 8

2011-03-10T08:35:00.000-08:00

İREM TOK@CUMHURİYET(NAZLI PEKTAŞ)

2011-02-24T05:26:00.000-08:00

Gözden Kayıp – İrem Tok

2011-02-24T05:19:00.000-08:00

Outlet, bu ay İrem Tok‘ un ilk kişisel sergisine ev sahipliği yapıyor. İrem Tok, daha önce bir çok grup sergisinde rastlamış olabileceğiniz bir isim. Düzenleme, heykel, resim ve video gibi geleneksel bir çok mecrayı kullanan sanatçının işlerindeki en belirgin özellik “sıradan” insanları, olayları ve mekanları, ekleme-çıkarma, minyatürleştirme, performe etme ya da medyumunu değiştirme gibi yöntemlerle dönüşüme uğratması. Sanatçının kendi varoluş olgusu da çalışmalarında göze çarpan önemli bir unsur. Zira eski çalışmalarından sergisine doğru baktığımızda, tutarlı bir biçimde kendi “sıradanlığı”, dünya tarihi içinde “hiç bir şey oluşu” ve “bir şey olmanın anlamsızlığı” ironik bir biçimde göze çarpıyor. Bu aşama da sanatçı zaman zaman sanat tarihi ile ya da bu tarihi kimin nasıl belirlediği ile de yüzleşiyor.

İrem’in sergisine ilk girdiğimizde onun nakavt olduğunu görüyoruz. Nitekim, bu basit bir espriden öte, bir düşüşe, dikey düzlemden yataya geçişe ilişkin, çalışmaların geneline yayılmış bir durum.

Çünkü sergide yoğun bir konumlandırma kaygısı hissediliyor. Galeri mekanın iki katı tıpkı gök, yer ve yeraltı düzenlenmiş. Burada ilk göze çarpan periskop (ki bence sergideki en gereksiz çalışma, çünkü herşeyi çok açıklıyor) şüpheye yer bırakmıyor. Bu yüzden sergideki işlerin birbirleriyle bağı çok güçlü ve bu bağ bir çok sergide olduğu gibi sadece işlerin kendi içlerindeki göstergeleriyle değil konumsal göstergeleriyle de vuku buluyor. Bu gök-yer-yeraltı(sualtı) konumlandırması, şüphesiz çalışmaları görünürdeki pop-art dilinden başka bir duruma, daha mistik ya da şiirsel bir dile taşıyor. Çizgifilmin dili de bu şiirselliği kitschleştirmekten uzaklaştırıyor.

Zizek’in Sapık filmi üzerine yaptığı eleştiriyi okuyanlar hatırlayacaktır. Filmdeki evin üçün katını süpergo-ego-id olarak okumak mümkündür… Serginin alt katındaki bir duvarın arka kısmında da çalışma olduğunu düşünerek oraya yöneldim fakat o bölümün galerinin deposu olduğunu farkettim. Eski çalışmalar, bir takım malzemeler, toz vs. Böyle bir sergide, yani galeri mekanın bu kadar önem taşıdığı bir sergide her şey gözünüze takılabiliyor. (Galerilerin bu konuda duyarlı olmaları gerek. Sergi gezerken sekreterin masasını görmek istemiyorum.) O depo Zizek’in eleştirisini doğrudan aklıma getirdi. İrem Tok’un alt kattaki çalışmaları da bunu doğrular nitelikte. Tıpkı rüyalarda olduğu gibi, sanatçı kendisini, sürekli boşlukta aşağıya düşen bir figür ya da suyun dibinde resmediyor. Üst kattaki uçak figüründe olduğu gibi doğrudan katastrofik korkularımıza dokunuyor. Sergi mekanı bilincin katmanlarını sembolize eder hale geliyor. Fakat biz hala burada tıpkı Inception filmindeki asansörde olduğu gibi, Batılı dikey katmanlardan söz etmenin dışına çıkamıyoruz. Okuyucu olarak yataylara yayılmış, sınırların bulanıklaştığı, “ağlı” bir bilinç modeline ihtiyaç duyuyoruz.

Sergi, 5 Mart’a kadar Outlet‘ de ziyaret edilebilir.

“Fade Away” – İrem Tok at Outlet Gallery@ Cornucopia

2011-02-22T12:37:00.000-08:00

İrem Tok’s first exhibition at Outlet Gallery is full of surprises, not all of which are necessarily pleasant. On entering this small space just off of Boğazkesen Caddesi, the first thing you are presented with is a submarine’s periscope extending from the floor; this links the main space with a downstairs gallery in which a pair of animations, jointly entitled Tension, display the artist’s own image. This contrasts the external and internal aspects of the individual, in a way inverting the periscope to allow those on the outside to look in. The main body of work, displayed on the ground floor, is comprised of sculpture and lenticular prints, which change as the viewer shifts position. The tone is rather dark. A toy parachutist is weighted down with a boulder; a plane flies towards a tightrope-walker; a pair of severed arms sporting boxing gloves (above) lie in the centre of the room. The general sense of physical danger seems appropriate to works described by the artist as based on “individual risks and decisions as well as on self-protection.” Not always the easiest of exhibitons, certainly – but never boring. Once again Outlet, under the direction of Azra Tüzünoğlu, has succeeded in its aim of bringing innovative and challenging art to Istanbul in an independent setting.

Boğazkesen Cad., Kadirler Yok. no.69, Tophane. Entrance free. Until 5 March.

Keşfe dönüşen Tophane yürüyüşü@Radikal

2011-02-22T12:33:00.000-08:00

Başka bir yetkin sergi
Her ne kadar ünlü küratör Necmi Sönmez, lebriz.com’daki yazısında Galeri Non’daki Nazım Dikbaş sergisi için “Hiç kuşkusuz şu an İstanbul’da açık olan en yetkin kişisel sergi konumuna sahip olan bu sergileme” dese de, aynı mahallede bir başka yetkin sergileme, sadece duvarları değil, mekanın köşe bucağını da göz önüne katan bir sergileme, Outlet Galerisi’nde yaşanıyor. Serginin başlığı da bu açıdan anlamlı: ‘Gözden Kayıp’. İrem Tok bu solo sergisinde, gözümüzün hizası kadar ve ona ait bedenin hizasını da düşünceli bir araştırmaya dahil etmiş. Outlet’in alt katında üst kata galeri yetkilileri tarafından özel bir mühendislikle açılmış bir kanaldan baş veren bir periskop var. Bodrumda bu periskopa dayadığınız gözünüz, üst katta neler olup bittiğini görebiliyor. Tok, bu denizaltı gözünün yanı sıra bu kez lentiküler print işler yapmış. İlkokulda cetvellerimizin üzerinde onları sallayarak edindiğimiz ek imgenin gelişmişi lentiküler print. Bu baskıdaki işin karşısında hareket ettiğiniz zaman bir değil pek çok farklı versiyon görebiliyorsunuz. Figür denize doğru adımlar atabiliyor örneğin. Sergideki iki animasyonda figür birinde sonsuz düşüyor, diğerinde sonsuz yüzüyor. İrem Tok, aslına bakarsanız yeni bir figürden söz açıyor. 3D video oyunlarından, gözlüklerle izlenen üç boyutlu sinema filmlerinden nasibini alan mobil, sabitlenemez bir figür bu. Gerçekten heyecan verici.

ayrıca: gozden_irak_gonulden_uzak@ SABAH

IREM TOK@OUTLET ((OPENING))

2011-02-22T12:29:00.000-08:00

2011-02-22T12:28:00.000-08:00

2011-02-22T12:26:00.000-08:00

IREM TOK@DEFAULT

2011-02-06T08:59:00.000-08:00

http://www.defaultmagazine.com/eng/

IREM TOK@OUTLET

2011-02-04T03:57:00.000-08:00

NECLA RUZGAR@CUMHURİYET

2011-01-09T13:40:00.000-08:00

Nazlı Pektaş'ın Necla Rüzgar sergisiyle ilgili yazısı

Uzun zamandır tartışıyoruz. Dün ile hesaplaşıyoruz. O gün dağıtılanları, bugünü dağıtarak toplamaya çalışıyoruz. Haksızlığa uğrayanları tespit ediyor, biliyor ve verilen hasarı görüyor ama burada olmadıkları için salıveremiyoruz. Saldık sanıyoruz.
Necla Rüzgar’ın “Hasar Tespiti ” adını verdiği sergisi, düne ve bugüne fırçasının ucuyla öyle bir dokunuyor ki; üzerinde yaşadığı toprağın büyük sarsıntılardan sonra en diptekileri kustuğu zamanlar, resim oluveriyor.
Rüzgar çok iyi bir ressam. Resminin hikayesini, güçlü resim bilgisiyle izleyicinin gözlerine seriyor, sözlerine döküyor. Bastırılmış olanın peşinden giden sanatçı; bu durumun yarattığı bozulmayı, dayatmayı, değişmeyi ve dönüşmeyi kovalıyor. Eleştirel ve ironik dilini hiç bırakmadan.
Necla Rüzgarın suluboya, yağlıboya, fotoğraf ve videodan oluşan çalışmaları; bu sergide gerilim yaratan üç cümle kuruyor: İlki, hasardan sonra kişisel durumlarımıza yönelik suluboya cümleler; diğeri, yeşil parkasıyla artık “ikon” sanılan, hakkında romantik sözler savrulan, denizde boğulan Deniz’li cümleler ve son olarak sanat tarihi içinden seçtiği çok bilinen büyük yağlıboya tablolarla kurduğu belki onlarla da hesaplaştığı başörtülü cümleler.
Rüzgar, Türk solunun bugün geldiği yere Deniz Gezmiş’in idamı ve onula ilgili hesaplaşmalar üzerinden bakıyor. Denizde boğulma metaforunu kullanarak yaptığı resimlerde sola, bunu yaratan duruma boğulma fiili ile bakıyor.
Sanat tarihinden seçtiği Caravaggio’nun “Kuşkucu Thomas” isimli tablosuna müdahale ederek, ironik dilini ustalıkla kullanarak Caravaggio’nun İsa tasviri yerine geçen Müslüman kadın kendini Aziz Thomas’a teslim ediyor ve belki de aynı cümleyi kuruyor. “Kuşkucu olma inançlı ol!”
“İnci Küpeli Kadın” adlı fotoğraf canlandırma ise sık sık karşılaştığımız görselliği, 17. Yüzyıldan Vermeer’in aynı adlı ünlü tablosuyla ilişkilendiriyor ve oradan sorular soruyor.
Hasar tespiti, hesaplaşma fiilini içinde sıkı sıkı tutan bir eylem. Türkiye’de sarsıntılar sonrasında insanlarında açılan yaralar ağır. Büyük kavgalardan sonra geride kalanların izi henüz silinmiş değil. Rüzgarın Türkiye’den insanlık hallerini anlattığı suluboya resimleri, resmin bu şeffaf malzemesini oldukça derin bir konuyla ustalıkla buluşturmuş. Hasar sonrası kişisel direncimiz tüm yalınlığıyla ortada.
Necla Rüzgar resimleri, içinde psikolojik, sosyolojik, mitolojik okumalar yapabileceğimiz resimli birer roman. Harflerin yerini alan nesne her durumuyla kendini yeniden okutuyor. Pastiş yoluyla karşımıza çıkan popüler tablolarda gördüklerimizde David’i, Caravaggio’yu Manet’yi anımsıyoruz ama gördüklerimiz artık başka bir dilin ucundan çıkarak resim olan gerçekler, hesaplaşmalar, hasretler… Ingres’in Türk hamamı artık bedeninden vazgeçmiş eril bakışlı kadınlar tarafından korunmakta.
Serginin tümü için söylemek istediğim, Rüzgar’ın kalemini fırçaya dönüştürdüğüdür aslında. Resimli roman demiştim ya yukarılarda; adaleti arayan geçmişi ve adaleti kaybeden bugünü Necla Rüzgar’ın fırçasından okumak için 29 Ocağa kadar Tophane Outlet’e uğrayın derim.

Necla Rüzgar@Sanat Dunyamız/120

2011-01-07T01:45:00.000-08:00

2011-01-07T01:40:00.000-08:00

Necla Rüzgar@Sabah

2011-01-05T02:46:00.000-08:00

Fisun Yalçınkaya: Öncelikle serginin ismini sormak istiyorum. Basın bültenindeki açıklamada “Hasar Tespiti, mal ve mülke ilişkin bir zarar ziyan tespitinden çok, dünyada olma durumunda yitirdiklerimize ilişkin bir tespittir” diyorsunuz. Nedir yitirdiklerimiz? Nereye hangi coğrafyaya yönelik ve nasıl bir zararın izini süren bir tespit olacak bu?

Necla Rüzgar: Mala mülke ilişkin zarar ziyan kaybı unutulan bir şeydir. İnsanda pek iz bırakmaz. Ama insanın dünyadaki varoluşuna ilişkin bir engellenme hiçbir şekilde unutulmuyor. Zamanında yaşanmamış, engellenip bastırılmış olan her şey bana yitirilmiş gibi geliyor. Bugün sanırım bastırılmış olanın geri döndüğü bir dönemde yaşıyoruz. Engellenmiş olanın, engellenmeden önceki kabına sığmaz halinin geri dönüşü gibi de tanımlayabiliriz bunu. Bastırılmış olan nedir diye sorarsanız, bunlar bilinen şeyler aslında. Türkiye’de sol hareket bastırılmıştır, Alevilik bastırılmıştır, Sünni Müslümanlık bastırılmıştır, Kürtlerin kimlikleri bastırılmıştır. Bütün bunların yanında, bir de doğu batı medeniyetleri çatışmasından kaynaklanan bastırılmışlıklar var elbette ki.

Resimlerinizde oldukça öne çıkan bir figür kabaca söylersek başörtülü kadınlar. Eğer yanılıyorsam size göre nasıl? Siz onları nasıl tanımlıyorsunuz? Onları seçmenizin sebebi ne?

Öncelikle söylemek gerekirse, benim asıl meselem başörtülü kadınlar değil. Ben daha çok az önce söylediğim bastırılmış olanın geri dönüşüyle ilgileniyorum. Kuşkusuz başörtülü kadınlar da bu gerçekliğin bir parçası. Ama şunu belirtmem gerekir ki, ben çalışmaya başlarken belli bir ideolojik fikri görselleştirme niyetiyle yola çıkmıyorum. Fikir değil, aklıma takılıp kalan bir görüntü beni peşinden sürüklüyor. Kuşkusuz bu görüntüler, içinde yaşadığımız geniş anlamda dünyanın, dar anlamda ise kendi toplumumuzun ürettiği görsel kültürdür. Sanatçıların yaptığı şey bir görüntünün arkasını kazımaktır. Bir şeyin arkasını kazmaya başladığımızda ise eleştirel bir tutum kendiliğinden ortaya çıkar. Çünkü bir durumun, bir görüntünün arkasına “bakma” eylemi kendi içinde zaten eleştiriyi saklar. Dolayısıyla ben üretirken özellikle eleştirmek ya da tanımlamak için özel bir çaba içine girmiyorum. İçinde yaşadığım zamanın, maruz kaldığım görsel kültürün birikimiyle sorular soruyorum. Sorduğum sorular, yan yana getirdiğim imgeler ya da durumlardan ne çıktığını ancak izleyiciyle karşılaşınca anlayabiliyorum aslında.

Sizin resimlerinizdeki bu figürler kendilerine yakıştırılandan oldukça farklı davranışlar sergiliyorlar. Onları neden böyle göstermeyi tercih ediyorsunuz?

Sanat, insanların neyi kendilerine yakıştırıp yakıştırmadığıyla ilgilenmez ve böyle bir yaklaşım içinde var olamaz. Kaldı ki sanat zaten yapılmamış olanı yapmakla, yeni ilişkiler kurmakla kendini zamanının ötesine taşır. Bu nedenle de sanat alışılmış ideolojilerin dışına çıkarak düşünmeyi gerektirir. Sanatçıların yaratma eylemlerine de mevcut siyasal gerilimler içinden bakılmaması, o gerilimlerle tanımlanmaması gerektiğini düşünüyorum.

Resimlerin bir kısmı sanat tarihine göndermeler içeriyor. Silahlı bekçilerin arkasında yıkanan Hamam tablosu ya da İnci Küpeli Kız’ın arkasındaki yüz gibi. Bu iki tablodan ve serginin sanat tarihine ilişkin kısmından biraz bahseder misiniz?

Sanat tarihi sanıyorum hiç bitmeyecek bir hesaplaşma alanı. Bugün ne yaparsak yapalım referansları yakın ya da uzak tarihten bir sanatçıya, bir yapıta dokunuyor. Kabullenip hayran olmak ya da reddedip yok saymak bu dokunmanın farklı yüzleri sadece. Benim sanat tarihinden seçtiğim ve müdahale ederek yeni bir diyalog zemini yarattığım resimler “ünlü” olmuş resimlerdir. Yani gerek sanatsal, gerekse de gündelik hayatımızla ilgili imgelemimizi manyetik çekimi altına alan resimlerdir bunlar.

Bir yandan deniz ve denizle yüzleşme, Deniz Gezmiş ve arkadaşlarının hikâyesi de sergide yer alıyor. Bunu sergini bütünüyle nasıl birleştiriyorsunuz? Onları günümüzden baktığınızda yakın tarihin içinde nasıl konumlandırıyorsunuz?

Önceki kişisel sergilerimde genellikle tek bir tema ve o temanın çevresinde dönen bir imgeler zinciri vardı. Ama bu sergide üç katmanlı bir imge dünyası var. Bunu daha çok içinde yaşadığımız gündemle/dönemle açıklayabilirim. Toplumsal olarak çok keskinleşmiş uçlara bölündüğümüz bir dönemdeyiz. Ve bu uçların her biri kendi içinde geçmişle ve bugünle hesaplaşma içinde. Kendimizi, bir gün içinde tarihsel bağlamı ve politik, kültürel bağlamı birbirinden farklı bir kaç olay üzerine düşünürken, tartışırken, üzülürken buluyoruz. Bütün ayrışmaların yanı sıra, bir o kadar da iç içe geçmiş bir olaylar dünyası bu.

Dolayısıyla bu sergiyi tek bir tema çevresinde döndürebilirdim, ama bunu yaparsam kendimi eksik kalmış hissedecektim. Dilimin ucuna gelmiş ya da boğazımda düğümlenmiş bir şeyleri anlatamamanın eksikliği olacaktı bu. Kuşkusuz hala da her şeyi anlatabilmiş değilim, başka bir sergiye kalan çok şey var.

Denizler konusuna gelince, haksızlığa uğrayan bir kişi sonsuza kadar adalet talebinde bulunur. Benzer olarak, bastırılmış olan her durum da sonsuza kadar geri dönme isteğini içinde barındırır demekle yetineceğim.

Sergi ve sizin sanatınızda birbirine bağlı bir olaylar dizisi ortaya çıkıyor. Siz bu olayları nasıl eşleştiriyorsunuz?

Gündelik siyasal gerilimler açısından bakıldığında, sözünü ettiğiniz olaylar dizisi bir araya gelmezmiş gibi görünebilir, ama sanat olup bitene biraz da gündelik olanın dışına çıkıp bakmayı gerektirir. Çıkarlar açısından değil de, sanatsal imgeler açısından baktığınızda bunlar aslına aynı türden imgelerdir. Yani, siyasal kodlar açısından bakıldığında farklılık olarak görünen şeyler, imgesel olarak aynı zeminde yer alır.

Sanatınıza yön veren ve sizi besleyen şeyler neler?

İlk yıllarda karşısında donup kaldığım, gözlerimi alamadığım bir yapıt, beni yönlendiren, bana yeni bir iş yapma gücü veren en temel motivasyondu. Ama daha sonra şöyle bir şeyin olduğu bir dönem de var: neden bir başka eser değil de “o”? Bence böyle bir soruya gelmek sanatçının kendisine ilişkin yönelimleri belirlemesi ve kendi problemini yakalaması açısından önemli bir dönüm noktası.

Ben sanatçının bir derdinin, bir probleminin olması gerektiğini düşünüyorum. Dert ya da problem denilen şey de bir mıknatıs gibi beslendiği görüntüleri kendisine çeker, kendisinde toplar.

Ankara’da yaşıyor ve çalışıyorsunuz. Yaşadığınız şehir üretiminizi nasıl etkiliyor?

Ankara’da yaşamak ve üretmekle ilgili sabit bir fikrim yok aslında. Dönem dönem değişiyor. Ama üretmek yaşadığımız şehirle ilgili olmaktan çok, üretme biçimiyle ilgili görünüyor bana. Çünkü bazen olduğumuz yerin ruhu bir şeyleri tetikliyor, bazen de başka bir yerin olanakları ve yaşantısı bir iş için temel ihtiyaç oluyor. O durumda kalkıp o yere gitmek gerekiyor. Bunların ötesinde internet mucizesiyle birlikte artık her yer biraz da aynı ve birbirine yakın. Ama kuşkusuz ilişkiler dinamiğinin belirlendiği bir merkez de hep var.

Necla Rüzgar@Radikal

2011-01-05T02:45:00.000-08:00

2011-01-05T02:44:00.000-08:00

NECLA RUZGAR@HURRIYET

2010-12-28T03:10:00.000-08:00

NECLA RUZGAR//HASAR TESPITI+DAMAGE DIAGNOSIS(21.12.2010::18:30-20:30)

2010-12-17T05:22:00.000-08:00

BENGÜ KARADUMAN@CUMHURİYET

2010-12-17T02:45:00.000-08:00

Can Altay//Book Launch::17.12.2010@Cezayir

2010-12-14T08:25:00.000-08:00

Burak Delier@ICE Mag.

2010-12-01T02:44:00.000-08:00

Hamra Abbas@ICE Magazine

2010-11-30T03:49:00.000-08:00

Bengü Karaduman@Milliyet Sanat/Aralık

2010-11-30T03:45:00.000-08:00

Tekzip@Goethe-Institut Ankara

2010-11-30T03:06:00.000-08:00

THERE IS NOTHING TO LOSE

2010-11-30T02:16:00.000-08:00

Kaybedecek Birşey Yok

4 – 10 Aralık 2010

Açılış: 04 Aralık 2010, Cumartesi
Saat: 18.00
Yer: Stærekassen

Yaşadığımız toplumlarda gittikçe daha çok tartışılan bir mesele güvencesizlik. Dünya üzerinde, ekonomik ve toplumsal krizlerin de hızlandırdığı alışılagelmiş toplumsal, kültürel ve sınıfsal aidiyetlerin ve biraraya gelişlerin çözülmesi sürecinde bu kavram yeni olası birliktelikler için temel kaygıyı ele veriyor. Bu kaygı, yanlızca devlet-birey, işçi-işveren ilişkisinde değil öteki ile girilen her türlü ilişkide de geçerli. Bu mefhum hem kişisel olarak bireyin öteki karşısındaki incinebilirliğine gönderme yaparken hem de hakimler ve tabi olanlar arasındaki yeni ilişki biçimini sorunsallaştırır.

“Kaybedecek birşey yok” adlı sergi farklı biçim ve ölçeklerde yaşanan dışlama ve içleme pratikleri üzerinden kendini konumlamaya çalışıyor. Bazen gönüllü olarak tercih edilen bazen de zorunlu olarak maruz kalınan ve boyun eğilen koşulların düzleminden söz açmayı deniyor. Sergide yer alan sanatçılar ve çalışmaları da farklı karşılaşma ve biraradalık biçimlerine değinirken ortaya çıkan sorunları da tespit etmeye çalışıyor.

Burak Delier’in “Üçüncü Şehrin Müzesi” adlı işi İstanbul’un marjinlerinde yaşayan kentin göçmenleri ile yaptığı bir çalışmaya dayanıyor. Sanatçı onlardan geride bıraktıklarını tahayyül etmelerini istiyor ve bunları ürettiği desenler ile yeniden canlandırmaya girişiyor. Çalışma minör bir göç haritası olarak da okunabilir.

Caner Aslan’ın farkı türden biraya gelişleri tahayyül ve tespit eden çalışması hem toplumsal katmanlar arası yatay ilişkileri hem de dikey hiyerarşik yapıları alaycı mı yoksa sorgulayıcı mı olduğundan kesin olarak emin olamadığımız bir dille ele alıyor.

Soren Thilo Funder’in “Friedlos (aka The Bandit Wolf-Man)” adlı çalışması ise bir dışlama ritüelini kaydediyor. Kentin dışında toplanmış bir grubun geleneksel bir ritüeli andıran bu afaroz etme perfomansı, tersyüz ettiği kodlar aracılığı ile modern toplumların içleme ve dışlama pratiklerine gönderme yapıyor.

Küratör: Önder Özengi

Sergi 4 - 10 Aralık 2010 tarihleri arasında Stærekassen’de izlenebilir.

Adres
Løngangstræde 21
Kopenhag - Danimarka

Bu sergi, TC Kültür ve Turizm Bakanlığı destekleriyle, TÜRSAK Vakfı ve ortakları tarafından düzenlenecek TURKEY: THE MISSING STAR projesinin bir parçası olarak düzenlenmektedir.

| | | |

There Is Nothing To Lose

4 – 10 December 2010

Opening: 04 December 2010, Saturday
Date: 18.00
Place: Stærekassen

The contentious question of precarity is a problem we are urged to discuss in the societies we inhabit. In the course of the global process of the dissolution of customary societal, cultural and class-based relationships, which is also accelerated by economic and communal crisis, this concept refers to a fundamental concern for new possible forms of coexistence. This fear applies not only to the relationships between the state and the individual or between the worker and the employer but to any possible form of relationship to be established with the other. Referring, on a personal level, to the vulnerability of the individual before the other, this very notion manages to problematize new types of relationship between the ruler and the subjects.

"There Is Nothing To Lose" seeks to position itself through practices of inclusion and exclusion of different scales. It endeavors to open a discussion on the level of sometimes
voluntarily chosen and sometimes coercive conditions. Artists and works featured in the exhibition speak of different types of encounters and conventions while trying to locate problems emerging within them.

Burak Delier’s “Museum of the Third City” is based on his work with Istanbul’s immigrants inhabiting the periphery of the city. Delier urges immigrants to visualize what they have left behind and to animate it, aspiring to arrive at a minor map of immigration.

Caner Aslan’s work visualizes and determines new forms of coexistence while focusing on both horizontal and vertical relationships between societal layers, interpreting them with an ambiguous language oscillating between cynicism and questioning.

Soren Thilo Funder’s work titled “Friedlos (aka The Bandit Wolf-Man)” records a ritual of exclusion. This performance of excommunication, resembling a traditional ritual, realized by a group gathered outside the town refers to practices of exclusion and inclusion in contemporary societies via reversed codes.

Curator: Önder Özengi

The exhibition is open from 4 to 10 December, 2010 in Stærekassen.

Address:
Løngangstræde 21
Copenhagen - Denmark

This exhibition is launched as a part of TURKEY; THE MISSING STAR project realized by TURSAK Foundation and its partners with the support of the Ministry of Culture and Tourism of the Republic of Turkey.

Uyumsuz tarzların birlikteliği@Radikal

2010-11-29T03:25:00.000-08:00

Contemporary İstanbul'u Radikal için gezen Fransız eleştirmen Judith Benhamou: "Bu fuarı gezmelisiniz. Hem dekoratif, hem de cesur ve genç işleri birada görmek pek mümkün olmaz"

JUDITH BENHAMOU-HUET

Bu hafta, ulusal sanat fuarı Contemporary İstanbul için şehre davet edildim. Beşincisi düzenlenen fuarla ilgili bir şeyler söylemem istendiğinde, basında çıkan haberlere hızlıca bir göz attım ve şaşkınlıkla gördüm ki, katılımcıların büyük bölümü yerli galerilerden oluşuyordu. (37 yabancı galeriye karşılık 43 yerli…) Bu durum, kendisini uluslararası bir platformda sunmaya niyetlenen bir organizasyon için her zaman olumsuza işarettir.

Bir süredir ‘Doğu’, çağdaş sanata uyanmak için esnemekte. Bu esneme, doğunun çağdaş sanat dünyasında büyük patlama yapacağının göstergesi diye yorumlanıyor. Dubai, Abu Dhabi, Beyrut fuarları, Doha’da ve yine Abu Dhabi’de açılan konsept müzeler, Kahire, Beyrut ve Cidde’deki galeriler bunun göstergesi. Müzayedelerde rekor fiyata satılan işler genelde 20. ve 21. yüzyıl sanatçılarına ait. Bu sanatçılar gündelik hayata dair işler üretirken sadece batıdan değil, tüm dünyadan ve İslam kültüründen de ilham alırlar.

İstanbul 80’ler Barcelonası gibi
Önceki Türkiye ziyaretlerimde fark ettiğim şey İstanbul’da, gençlerin yarattığı ve 80’ler Barselona’sıyla kıyaslanabilecek capcanlı, özgür ve kendisini çağdaş dünyada temsil etmek için hevesli bir gündelik hayat olduğu. Bununla birlikte, enteresan bir şekilde kent sokaklarındaki başı örtülü genç kadınların sayısı da her geçen gün artıyor.
Beş yıl kadar önce, Sabancı Müzesi’ndeki Picasso sergisini görmüştüm. Bu beş yıl içinde aynı şehirde sanat adına nelerin değiştiğini, çağdaş sanatın nasıl sattığını da gördüm. İşler hızla çoğaldı. Beş yıl önce tanıdığım tek koleksiyoner çift ikisi de mimar olan Sevda ve Can Elgiz’di. Şehirdeki pek çok gökdeleni onlar inşa etti. Elgiz’lerin koleksiyon merakı, Boğaz hattında yaşayan pek çok zengin Türk’e cesaret verdi: Türkiye’nin çağdaş sanat deyince akla gelen ilk ismi olan Burhan Doğançay’a Cindy Sherman’dan Gilbert&Georges’a uzanan bir çağdaş sanatçı topluluğu eklenmiş oldu. 1929 doğumlu Doğançay, kent hayatının kaotik detaylarını yansıtmakta usta bir sanatçıdır ve 1987’de yaptığı bir eseri 2009 yılında 1,5 milyon dolara alıcı bulmuştur. Ben de onunla ilgili görüşlerimi netleştirmek için özel müzesini ziyaret etmiştim.

Graffitiden etkilenmiş, 1965 yılında yaptığı bir eserinde tuvalini bir duvar gibi düşünüp üzerine grafiti desenleri çalışmıştı. Anladığım kadarıyla, sanat konusunda öncü isimler işlerini hep özel müzelerinde sunmak isterler.

Elgiz’lerin hemen yakınlarında ünlü Türk eczacı Abdi İbrahim’in koleksiyonunu görmek mümkün. Girişte Alman sanatçı Thomas Ruff’un, kocaman bir fotoğrafı projeksiyonla duvarda parlıyor. İşlerini Paris’ten bildiğim İnci Eviner’in tarihi bir gravür üzerine oluşturduğu feminen videosu da etkileyici.
Contemporary İstanbul fuarını ziyaret etmek gerek. Temsil ettiği duyguyu hiçbir galeride tek başına bulamazsınız. Neden mi? Çünkü birbiriyle tamamen uyumsuz iki duyguyu bir arada sunuyor. Bir kere burada tamamen dekoratif maksatlı, kitsch ‘ürünler’ olduğu gibi, özellikle genç sanatçıların ve genç galericilerin hakikaten çok ilginç, cesur ve yenilikçi bir alanda ürettikleri işler de var.

Ama sonuçta Contemporary İstanbul iştah açmayan, sadece piyasanın birbirini gördüğü ve kıyasalama yapmasına imkân verdiği bir pazar olmaktan ileri gidemiyor. Belki çağdaş Türk koleksiyoncusu için iyi bir pazar olabilir ama onlardan sonra gelecek kuşak için bunun yeterli olacağını sanmıyorum.

Outlet umudu artırıyor

Contemporary İstanbul Yönetim Kurulu Başkanı Ali Güreli’yle konuştum. O, fuar konusunda çok iyimser ve umutlu. Zaman geçtikçe daha da iyi olacağına inanıyor. Bir sonraki Contemporary İstanbul’u, Bienal zamanı yani eylül ayında yapmayı planlıyor. Ve tabii, yabancı galerilerin katılımının artacağını, bunun da kaliteyi artıracağını düşünüyor. Mesela New York’lu ünlü galeri Lehmann Maupin’in İstanbul’la ilgilendiğini, önümüzdeki senelerde New York’tan daha fazla galerinin İstanbul’a geleceğine inandığını söyledi.
Bu arada Outlet gibi galeriler bu konudaki umudu artırabilir. Şener Özmen’in yükselen bir bayrağın önünde üç erkeği fotoğrafladığı işi mesela, cesaret verici! Yine aynı galeriden Servet Koçyiğit’in gerçek kadın saçından yaptığı süpürge fotoğrafı da ilginç.

Galeri Nev’de İnci Eviner’le birlikte Erdağ Aksel’in işleri görülebilir. Aksel, haçla ayı bir arada kullandığı işleriyle belki biraz ‘kışkırtıcı’ bulunabilir ama ‘İsa’nın belirleyici olduğu batı sosyal kültürüne bir eleştiri çakmak anlamına geliyor.
Halil Altındere’nin galericinin kafasında tablo parçaladığı videosu hem fuarda Galeri Baraz’da hem de Emre Baykal küratörlüğünde Arter’de bugün açılacak sergide izlenebilir. Ben sergilenmeden önce gördüm ve şunu söyleyebilirim ki, nihayet yeni Türk sanatçılarından biri gerçekten ‘piyasa’ya girdi. Ve ben bu yeni Türk sanatçılarını merak ediyor hakikaten takip etmek istiyorum

BENGU KARADUMAN@TODAY'S ZAMAN

2010-11-21T07:04:00.000-08:00

Exploring new ways to see reality, Bengü Karaduman’s first solo show in Turkey is currently on display at the Outlet Independent Art Space in İstanbul’s Tophane neighborhood.

Featuring “three layers of reality,” the show, titled “Buradayım” (I Am Here), focuses on the realities of daily life in the first part of the gallery, while the second part pertains to dreams and constitutes an interpretation of the first part. Finally, the third section concentrates on the perceptions of individuals.

Based in İstanbul, Karaduman has been producing silhouette works with digital animations since 2007. Previously her animations had been made with paper cuttings. The video portion of the first part of the exhibition, which is projected on layers of crisscrossing lines made of elastic strings, features various silhouettes of everyday activities, such as shopping and office work. “These are scenes from our daily lives, and they are there whether or not we exist as individuals. We do not have any effect on them,” Karaduman says in an interview with Today’s Zaman. The white screen consists of segmented layers because all these parts of life happen in parallel ways at the same time. “While watching TV, you also talk with your mother on the phone and at the same time a bomb explodes somewhere, etc. It is very hard to express all these in a linear way, so I decided on using this kind of a surface,” she notes.

The basement floor features the layer of dreams through another silhouette video work, which includes shadows of small sculptures depicting three scenes from Karaduman’s dreams, together with a voice recording. “I believe that dreams are also a way of thinking, another form of reality. It is a layer we put ourselves in. In the first scene I am in a spaceship and looking for my home because I have lost it. In the second one, there is a curator in front of me and he says, ‘It is going perfectly, Bengü,’ and he wants to celebrate my success with champagne, but the cork hits me in the face. It is both a reward and punishment. The last one is about facing your true self. I am sitting in front of a mirror,” she explains, adding that she has been drawing her dreams for the last two years and that these three scenes were the most vivid she saw this summer.

Images of chairs appear frequently in Karaduman’s art pieces. Asked about the significance of this form, she says that it must be related to searching for her own place. Mirrors are another medium she uses for her installations. In the last portion of the show, the spectator can only read the sentence “I am here,” the name of the show, by looking in a mirror, since it is written backwards on the wall. “The perception constructs another reality. If it is negative, for instance, for a plan about the future, the thing may really turn out negative or, if it is positive, you can transform it into something positive. I try to say that your perspective constructs your reality here,” she concludes.

A graduate of the costume design and set decoration department of Mimar Sinan University, Karaduman studied visual arts in Germany, concentrating on video installations. “Gradually I started to use space more and more and, especially with this exhibition, I used video together with space. I used to do three-dimensional works in the past, too, but in this one I included sculptures with the video work, merging the two,” she explains.

Having held solo exhibitions in countries such as Austria and Denmark, Karaduman also joined a group exhibition titled “Coup” last year at the Outlet Independent Art Space that was also showcased at the Diyarbakır Art Center in September. Her current exhibition will run through Dec. 18 in Tophane. For further information, visit www.bengue.tv

Rumeysa Kiger

2010-11-21T06:58:00.000-08:00

Sener Ozmen, "Megaphone", photo series, 2005, variable in size

It is not only that the arts and culture are in danger, but, the whole Social Contract is at stake! The programme of the new Cabinet marks the already- started transformation towards a liberal economic and cultural structure in the Netherlands. It is the demarcation line of a new beginning: the withdrawal of the welfare state and the official launching of neo-liberalism in its most extreme conservative form. According to this programme, all aspects of a caring society, from childcare subsidy to cultural funding and, from healthcare to identity issues are being worn down and swallowed up to compensate for the adverse effects of the credit crunch that has shaken the globe financially over the past few years.
All these decisions are the consequences of the preference and priority of the new Cabinet. But what has changed? Is Dutch society no longer willing or able to support women, who wish to continue their career and have children at the same time? Why are we now starting to evaluate the impact and success of art and cultural institutions according to market parameters? What was the role of cultural institutions before and how will they function now? According to which criteria? The change, ultimately, is a question of transforming the mentality of a society that at one time believed in solidarity and support for its fellow citizens, and valued the arts and culture for their power of criticism, and for their ability to open up nascent horizons for individuals and society as a whole. Is this just the beginning? What will come next? Will Dutch society judge all its value systems from the perspective of market rules and regulations? Will it call for the clearing away of the “scum”, the removal of immigrants and move to push the commoners down to where they perhaps belong? Undoubtedly these conclusions may appear extreme, but if we fail to act now, these developments could in fact turn out to be the logical consequences of such a programme.
The new Cabinet, with its current programme should have had strong self-reflection that anticipated the rise in social unrest and the upsurge in criminality likely to emerge in the near future; hence arguments in favour of substantially increasing the number of active police officers. In fact, the programme of this new Cabinet is simply the concretisation of sentiments that have been gradually emerging for a long time. If we look at the scale and future prospect of the overall social programme, the cuts in the cultural sector appear relatively less worrying in the face of such major adversities to come.
The Netherlands was once a place for the social utopia of an open society and civil rights. The 1960’s dreams of freedom and equality were translated in the Netherlands into a Social Contract that into the 1970s secured basic civil rights and equal access to education, health care and culture for all Dutch citizens. Coming myself from Turkey, I know all too well the indispensable value of living and operating in a society in which resources are shared with one’s fellow citizens, and I recognise fully how, at present, it is almost impossible to establish such contracts, particularly when neo-liberal ‘ethics’ and culture are at work, in full force. It has taken almost a century for society to secure these rights, but as has been revealed by the new programme of the Cabinet, they can be eradicated in just a few days!
It is time to act!

Fulya Erdemci

OUTLET@THE GUIDE ISTANBUL

2010-11-10T06:17:00.000-08:00

CENGIZ TEKIN@ARTER(SECOND EXHIBITION)

2010-11-10T04:50:00.000-08:00

FİKRET ATAY, SERVET KOÇYİĞİT, ŞENER ÖZMEN, CENGİZ TEKİN@CONTEMPORARY ISTANBUL

2010-11-10T04:49:00.000-08:00

BENGU KARADUMAN@TIME OUT

2010-11-05T04:07:00.000-07:00

BENGU KARADUMAN//Burdayım+I'm here@OUTLET

2010-11-04T06:45:00.000-07:00

Servet Koçyiği/AROUND THE WORLD IN FLIP-FLOPS

2010-11-03T05:01:00.000-07:00

Growing up in the 1980s Turkey wasn’t very much about bad haircuts or shoulder pads. After the army’s intervention to democracy (the third time) the atmosphere in Turkey was rather dark. We were going to school, secretly reading some of the banned books, listening some of the banned music and we thought freedom had to be something like that. We wanted the freedom but we didn’t understand the definition of it so well. It took me quite a long time to understand through art what freedom really was. During that time, while everything was repressed and everybody was in a rather dark mood, there was something going on in Turkey that was rather interesting and hilarious – our sense of humour in the form of cartoons published in weekly comic magazines. After a long tradition of writers and comics like Nasrettin Hoca and Aziz Nesin, a young generation of Turkish cartoonist re-invented the power of humor and how humor could be use to open up some areas in society to allow them to breathe and fight back. These young cartoonists captured very well what was going on in contemporary society, more than any other art form. They thought us to laugh at the situation and not cry and it was a different angle for life all together. It gave a lot of hope to my generation and we learned a lot from them. Maybe that is why humor became one of the trademarks of contemporary Turkish art today and why it is also so important in my work. Cinema, poetry and literature have always been very strong in Turkey. However, contemporary art was very weak, the art schools were terrible and there was almost no place to exhibit. There were no art institutions or museums. There were very few artists making interesting work. The only serious institute was the Istanbul Biennale and even they weren’t as strong or as popular as they are today. Therefore, when I decided to study art, I thought I should leave Turkey and find a place where I was able to study and practice art with much less limitation. I moved to Holland.

"Everything"/Servet Kocyigit@Aksam

2010-11-03T04:56:00.000-07:00

Erkekler hakkında duyduğunuz her şey...
Yoo lafın sonunu kesinlikle getiremem. Çünkü bu bir sır. Ve bilmelisiniz ki, bu asla bir 'ilişkiler' yazısı değil. Konumuz çağdaş sanat. Ve başlıktaki cümle de bir sanat eserinin yalnızca bir parçası. Bugünlerde kulaktan kulağa yayılan sır da, tam olarak bu işte. Servet Koçyiğit'in 'Everything' adlı eserini gören kadınlar birbirine söz ediyor ve sırrı öğrenmek isteyen soluğu Arter'de alıyor. Ben geçen gün gittim, gözlerimle gördüm. Tamamı el işi oyayla işlenmiş çok zekice bir iş. Siz de eğer merak ediyorsanız, gidip kendiniz görmelisiniz. Yeri çok basit. Çoğu İstanbullu biliyor aslında. Son aylarda Beyoğlu'ndan Tünel'e doğru yürüyen herkesin dikkatini çeken o kocaman şişme tankın olduğu bina var ya, orası işte Arter. O tank da bir sanat eseri olarak şişip iniyor zaten yola bakan cam salonda. Vehbi Koç Vakfı'nın Türkiye'ye kazandırdığı yeni çağdaş sanat alanı Arter. Bugünlerde dört katın dördüne de yayılan açılış sergisi STARTER'e ev sahipliği yapıyor. Söz ettiğim, erkekler hakkında sır veren eser de yanılmıyorsam ikinci katta. Kapıda sorarsanız yardımcı olacaklardır, emin olabilirsiniz. Çünkü ben çıkarken bir grup turist kadın gülüşüyor ve 'burada erkekler hakkında bir eser varmış, nerede' diye soruyordu danışmaya. Bir sanat eserinin bunu başarması müthiş bir şey. Demek ki sanat, aynı zamanda çok eğlenceli de olabiliyor.

HAMRA ABBAS@ART ASIA PASIFIC

2010-11-03T03:14:00.000-07:00

2010-11-03T03:13:00.000-07:00

FIKRET ATAY@CENTRE POMPIDOU (NOVEMBER 25)

2010-11-03T03:08:00.001-07:00

SERVET KOCYIGIT+SENER OZMEN@ZOOM ART FAIR

2010-10-28T07:22:00.000-07:00

Fikret Atay is shortlisted for the Pinchuk Art Prize 2010!

2010-10-28T02:58:00.000-07:00

The PinchukArtCentre has the honour to present an exhibition of the 21 artists shortlisted for the Future Generation Art Prize 2010. The group show features works submitted for the competition as well as brand new works specially made for the show. It will open on October 30 and will last till January 9, 2011.

Following an open, free and democratic application procedure via Internet a Selection Committee of seven competent and global art-professionals selected a shortlist. Out of more than 6 000 applications from 125 countries on all continents, 20 artists were chosen. The 21th nominee is Artem Volokytin, the winner of the first PinchukArtCentre Prize 2009, a contemporary art prize awarded to Ukrainian artists younger than 35 years.

The shortlist of the FGAP 2010 includes: Ziad Antar, Lebanon; Fikret Atay, Turkey; Fei Cao, China; Keren Cytter, Israel; Nathalie Djurberg, Sweden; Simon Fujiwara, United Kingdom; Nicholas Hlobo, South Africa; Clemens Hollerer, Austria; Runo Lagomarsino, Sweden; Cinthia Marcelle, Brazil; Gareth Moore, Canada; Mircea Nicolae, Romania; Ruben Ochoa, United States; Wilfredo Prieto Garcia, Cuba; Katerina Seda, Czech Republic; Guido van der Werve, Netherlands; Nico Vascellari, Italy, Jorinde Voigt, Germany; Artem Volokytin, Ukraine; Emily Wardill, United Kingdom; Hector Zamora, Mexico.

An international jury will chose and announce the winner of the main prize on December 10, 2010 in Kiev. The jury includes Daniel Birnbaum (Sweden), Okwui Enwezor (Nigeria), Yuko Hasegawa (Japan), Ivo Mesquita (Brazil), Eckhard Schneider (Germany), Robert Storr (USA) and Ai Weiwei (China). The winner will receive a generous prize of $60,000 in cash and $40,000 to be invested in the production of new work.

An additional $20,000 will be allotted by the Victor Pinchuk Foundation to fund artist-in-residency programs for up to five other special prize winners. Votes for the People’s Choice Prize can be casted on the PinchukArtCentre’s website.

Servet Kocyigit@ARTLUK

2010-10-28T02:35:00.000-07:00

artluk magazine

FIKRET ATAY@ARTLUK//Turkish Contemporary Art Special Issue

2010-10-28T02:15:00.000-07:00

Şener Özmen&Halil Altındere@CCBB/Brazil

2010-10-26T06:37:00.000-07:00

HAMRA ABBAS, ABRAAJ CAPİTAL ÖDÜLÜNÜ KAZANDI!!!

2010-10-05T08:34:00.001-07:00

Outlet Sanat Galerisi sanatçılarından Hamra Abbas, dünyanın en büyük sanat ödüllerinden biri olarak kabul edilen Abraaj Capital Sanat Ödülü’nü kazandı!

Hamra Abbas, koleksiyonerler, müze yöneticileri, uluslararası küratörlerin yer aldığı kalabalık bir törenle ödülünü aldı.

Yüzlerce başvuru arasından, Abraaj Capital Ödülü’nün 3. edisyonuna seçilen Hamra Abbas, önümüzdeki 6 ay boyunca çalışmasını gerçekleştirmek için çalışacak.

Her yıl, Orta Doğu, Kuzey ve Güney Afrika’da yaşayan sanatçılara verilen Abraaj Capital Ödülü, alanlarında sivrilen, gelecek vadeden yeni sanatçılara & projelere veriliyor. Projenin, küratör ve sanatçının ortak çalışmasıyla üretilmesi bekleniyor. Ödül kapsamında proje, Dubai Sanat Fuarı’nda gösterim şansı da buluyor. Dünyanın bu en cömert ödülü toplam 1 milyon dolar değerinde.

Abraaj Capital ödülü için, Birmingham’da (İngiltere) yer alan Pugin Ghardman & Powell Ltd (1838 yılında kurulmuş, 19.yy boyunca İngiltere’de cam ticaretinin önemli/ilk sanayicilerinden olmuş. Londra Parlamentosu, Westminster Abbey, St Chad’s Katedrali, St Andrew katedrali gibi mekanların kurulumunu yapmış.) ile camdan bir anıt/karanlık oda inşa edecek ve bu çalışma ilk kez Art Dubai’de gösterilecek.

2010 Abraaj Capital Ödülünü kazanan sanatçılar:

Hamra Abbas
Jannanne Al-Ani
Shezad Dawood
Naadia Kaabi-Linke
Timo Nasseri
Misafir Küratör: Sharmini Pereira

2010-10-05T08:32:00.000-07:00

Saldirgani anlamak zorunda miyiz?@images dialectiques

2010-10-03T11:02:00.000-07:00

Saldırganı anlamak zorunda mıyız?

Şehirde yaşarken her an sosyolog mu olmak gerekir?

Hiç uzun ve ince argümantasyonlara girmeden kısa ve net olarak cümle kurmanın zamanı…

Saldırıya uğrarken saldırganın “neden” saldırdığını düşünmenin çok anlamlı olduğunu sanmıyorum. Sosyoloji eğer sadece “olanı olduğu” gibi anlama ve açıklama gayretinde ise bu çabayı aynı zamanda olanları meşrulaştırmak ve normalleştirmek gayreti olarak anlamak gerekir. Diyalog kurmak karşındakini anlamaya çalışmak aynı zamanda onun kendisini yeniden üretmesine de olanak tanımaktır.

Almanya’da “Tarihçiler Kavgası” olarak bilinen tartışmayı hatırlamakta fayda var: Bu tartışmada Nazi geçmişini sebep-sonuç ilişkisi içerisinde ele almak birçok muhalif entelektüel tarafından reddedilmişti. Muhalifler, bunun Nazi geçmişinin “normalleştirilmesi” anlamına geldiğini savunmuşlardı. Bu geçmiş onların gözünde “normal-olmayan” bir geçmiş olarak kalmalıydı. Bununla diyalog reddedilmeliydi.
Eğer şehirde yaşarken sosyolog olmak gerekliyse – burada lafımız doğrudan “gentrification”, “rant kavgası” gibi kavramları sık sık kullananların argümanlarına, “olan”a olduğu kadar “olması gereken”e de tahayyülde birinci sırayı açmayan bir sosyolojik imgelemi kabul etmek mümkün değildir. Otonomlaşma ve özgürlük perspektifi olmayan bir sosyoloji, varolanı olumlamak dışında bir şeye hizmet edemez. Gerçekten bir sosyolojiden bahsediliyorsa orada olumsuzlamadan söz edilmelidir.

Yolda yürümenin, metroya inip binmenin, apartmanda ortak yaşam sürmenin belirli yazılı olan ve olmayan normları olmak zorundadır. Özellikle şehirleri şehir yapan özellikleri korumanın ve yeniden üretmenin imkânlarını araştırmak yerine şehirlerde “bu katil bebekleri yaratan karanlığı” olumlayarak onu normalleştirmenin hiçbir anlamı yoktur.

“Gentrification” ve “rant kavgası” tabirleri ile “güvencin tedirginliği” ile sokaklarda yürüyen yurttaşların yaşamlarını koruyamazsınız.

“Onları” anlamayı ve bilimsel bir söylemle açıklamayı reddetmek gerekir. “Olanlar” saldırı ve cinayetse diyalog mümkün değildir. “Olması gerekenleri” düşünelim. Normları ele alalım. Olması gerekenlerin nasıl uygulanacağını tartışalım. Ama “katil bebekleri yaratan karanlık”la diyalogun hem mümkün olmadığını fark edelim hem de bu karanlığın yok edilmesi gerektiğini…

Kimse “gentrification” ve “rant kavgası” için yapılmış provakasyonlardan ve manipülasyonlardan söz etmesin. Manipülasyon varsa manipüle-edilebilirlik de vardır. Karanlıklar doğuran manipüle-edilebilirlik alanları şehir kültürü olamaz, dahası olmamalıdır.

Saldırganı çözümlemek değil durdurmak zorundayız. Düzenleyici normlara ve olması gereken fikrine sahip olmak gerekir. Ucuz ve bayağı kenar mahalle edebiyatı ile şehirleşme dinamikleri oluşturulamaz. Güvencin tedirginliği ile yaşamamak yurttaşların hakkıdır. Hem mahallelerin karanlık üreten dinamiklerini hoş görüp hem de güvercin tedirginliği ile yaşayan yurttaşların yanında olunamaz. Bu fiilen imkânsızdır. Bu anlamda diyalog da zaten imkânsızdır. O halde karanlık diyalogcularına kocaman bir HAYIR demek gerekir.

http://imagesdialectiques.blogspot.com/

Dünyayı gezen sanatçıdan leblebi yerine çekirdek@SABAH

2010-10-02T03:40:00.000-07:00

Kosova doğumlu, Hollanda'da yaşayan, daha önce 9. İstanbul Bienali'ne konuk olan ve şu ara Güney Amerika'da bulunan Jakup Ferri, bu kez kişisel sergisiyle Tophane'de
Daha önce 9. İstanbul Bianeli'ne de konuk olan Kosovalı sanatçı Jakup Ferri'nin, Tophane'deki olaylı günde açılan kişisel sergisi, 30 Ekim'e kadar Outlet/ İhraç Fazlası Sanat galerisinde... Çocukluğundan izler taşıyan sergiye sevdiği yemişlerin ismini veren Ferri, 'Çekirdek Instead of Leblebi'/ 'Leblebi yerine Çekirdek' başlığını seçmiş. Sergide Ferri'nin 2008-2010 yılları arasındaki çalışmalarından bir seçki bulunuyor. Ferri'nin galeride sergilenen çalışmaları desen, mozaik ve videolardan oluşuyor. Farklı disiplinlerden çalışmaları bir bütünün parçası olarak kurgulayan Ferri, son yıllarda yoğun olarak kâğıt üzerine işler ve duvar çizimleri üzerinde çalışıyor. Outlet'te devam eden sergide, son dönem üzerinde çalıştığı kâğıt mozaiklerden oluşan bir seri de yer alıyor. Ferri bu çalışmalarda kendi geliştirdiği bir teknikle kâğıt atıkları küçük parçalara kesip mozaiklerin arasına sıkıştırarak kullanmış. Ferri'nin, son dönemde üzerinde yoğun araştırma yaptığı esas dikkat çekici konu ise halk sanatçıları. Gezdiği ülkelerdeki geleneksel sanatlarla uğraşan isimlerin çalışmalarını inceleyen Ferri, bu sanatçıların battaniye, kilim ve cam gibi farklı el işi malzemelerle kurdukları bağı araştırdığını söylüyor: "Çalışmalarımda bu alanın etkisini hissedebilirsiniz. Cilalanmamış / ham halde bırakılmış hissiyatı veren el işi ürünler ve dokumalar benim için büyük önem taşıyor." Ferri'nin çalışmalarında "Anne lütfen biraz daha kalalım," gibi cümleler geçiyor. Ya da Ev yapımı marmelad adlı bir videosu izleyicileri karşılıyor. 1981 Kosova doğumlu Jakup Ferri halen Amsterdam'da ve Priştina'da yaşıyor ve çalışıyor, birçok konuk sanatçı programına katılarak dünyanın çeşitli yerlerinde bulunuyor. Hatta kendisi şu an Surinam'da. Bugüne kadar çalışmaları 9. İstanbul Bienali, Lubljana 28. Graphic Bienalle ve 3. Prag Bienali gibi önemli etkinliklerde yer alan Ferri, geçtiğimiz yıllarda Artists of Tomorrow, GfZK The Future of Europe ve Buning Brongers ödüllerini kazanmış. Adres: Outlet//İhraç Fazlası Sanat Boğazkesen Cad. Kadirler Yok. No:69 Tophane - İstanbul Telefon: (0212) 245 55 05

Balkanlar'da görünür olmak

Ferri, doğup büyüdüğü şehir Priştina'yı Batı sanat dünyasından soyutlanmış bir yer olarak görüyormuş: "Bu yabancılaşma ve görünmezlik benim sanat üretimimi hem içerik hem de görüntü açısından etkiledi. Ülkemdeki politik durum, ülkemin sanat dünyası içerisindeki yeri, daha doğrusu yersizliği, Batı sanat dünyasının 'öteki'si olmak benim ve bütün sanat öğrencilerinin ortak derdiydi. Ben de bu problemli durumu bir dizi video çalışmamda görünür hale getirdim."

2010-10-01T05:34:00.001-07:00

2010-10-01T05:27:00.000-07:00

@artinfo

2010-10-01T05:26:00.001-07:00

In an organized attack on art galleries in the Tophane neighbourhood of Istanbul, guests attending exhibition openings were physically assaulted in a lynch attempt by a gang of 40-50 people. The audience subjected to this atmosphere of total terror featured artists, academicians, students, writers, local and international journalists and cultural attaches from consulates. The attackers used knives, batons, broken bottles and pepper spray. The injured include Polish, Dutch, German and English guests.

We have witnessed for a time now the actions of a certain group to disrupt the openings, exhibitions and events of art galleries in Tophane and to create an atmosphere of intimidation. Galleries, artists and guests have been harassed and threatened numerous times. We know that these actions are carried out by a group organized via certain web sites and around certain localities in the neighbourhood.

We have always had a strong bond of communication with all our neighbours, with children, parents and other commercial enterprises in the neighbourhood, and carried out community projects. We believe we are a part of the cultural and social scene in Tophane. These organized attacks cannot be attributed to the Tophane community. These assailants constitute a serious threat to the security of our neighbourhood.

This organized attack in the center of Istanbul, a cultural capital, is in no manner acceptable. This attack spells a clear and genuine warning to all art institutions. A serious investigation into the organizers and perpetrators of this attack is necessary for the safety of our neighbourhood and city.

Participants in protests against the IMF had previously been attacked in a similar manner in what can only be described as a lynching attempt. However, this attack remained uninvestigated, providing an instance of encouragement for the groups carrying out such violent attacks.

We believe these attacks can be prevented if the governor’s office, the police forces and political parties treat this incident with appropriate sensitivity. Failing that, such incidents will take on more perilous proportions and form a grave threat for the social and cultural life of our city.

Tophane galleries, artists and art audience
tophaneart@gmail.com

------------------------------------

Dün akşam Tophane sanat galerilerinin ortak açılışı sırasında düzenlenen örgütlü saldırıda, sergi açılışına katılan sanat izleyicileri 40-50 kişilik bir grup tarafından tartaklandı, yaralandı, galeriler tahrip edildi. Aralarında sanatçılar, akademisyenler, öğrenciler, yazarlar, Türkiye ve yurtdışından gazeteciler, yabancı ülkelerin kültür ataşeleri olan sanatseverler üzerinde tam bir terör ortamı yaratıldı. Saldırıda, gaz spreyi, bıçak, kırık şişeler, demir sopalar ve coplar kullanıldı. Polonya, Hollanda, Alman, İngiliz uyruklu sanatseverler de hastanelere kaldırıldı. Saldırının daha vahim sonuçlar yaratmaması büyük şanstı.

Bir süreden beri, Tophane’de bir grubun sanat galerilerinin açılışını ve calışmalarını engellemeye yönelik şiddet unsuru içeren eylemlerine şahit olduk. Çesitli defalar galerilerimiz, sanatçılar, ve izleyiciler taciz ve tehdit edildi. Bu eylemlerin, internet üzerinden ve mahalledeki mekanları kullanarak örgütlenen bir grup tarafından gerçekleştirildiğini biliyoruz.

Taşındığımız ilk günden beri, komşularımızla, çocuklarla, anne ve babalarla, esnafla iletişim içerisinde olduk, beraber projeler gerçekleştirdik. Biz Tophane’deki kültürel çeşitliliğin ve dokunun kalıcı bir parçası olduğumuza inanıyoruz. Bu örgütlü saldırılar, Tophane ahalisine mal edilemez. Bu saldırganlar, mahallemizin güvenliği açısından ciddi bir tehdit oluşturmaktadır.

İstanbul’un merkezinde, bir kültür başkentinde yaşanması hiçbir şekilde kabul edilemez bu örgütlü saldırı, aynı zamanda tüm sanat kurumları için de ciddi bir uyarıdır. Bu eylemin nasıl örgütlendiğiyle ilgili ciddi bir soruşturma yapılması ve sorumluların bulunması kentimizin güvenliği açısından zorunludur.

Daha önce Tophane’de İMF protestolarına katılanlara karşı yaşanan linç girişimi de bu oranda bir şiddet gösterisi olmuş ve basına yansımıştı. Ancak bu olaylar sonrasında saldırganların cezasız kalması, bu tür şiddet eylemleri yapan gruplar için cesaretlendirici bir örnek olmuştur.

Valilik, emniyet ve siyasi partiler bu konuya gereken duyarlılıkla yaklaşırlarsa, bu gibi saldırıların önünün kesileceğine inanıyoruz. Aksi takdirde bu tür eylemler, daha vahim boyutlar kazanabilir ve kentimizin sosyal ve kültürel hayatı için bir tehdit haline gelebilir.

Olayın tekrar etmesine fırsat vermemek üzere dün gece yaşananlara tanık tüm dostlarımızı Beyoğlu Karakolu’na ifade vermeye çağırıyoruz.

Tophane galerileri, sanatçılar ve sanatseverler
tophaneart@gmail.com

çiçekler, çikolatalar, balonlar için çooook teşekkürler:)

2010-09-21T04:48:00.000-07:00

ÇEKİRDEK INSTEAD OF LEBLEBİ@OUTLET

2010-09-20T08:22:00.000-07:00

öz hakiki birikim çıktı!bayinizden ısrarla isteyiniz!

2010-09-20T08:06:00.000-07:00

Exhibition explores aftermath of Turkey’s 1980 military coup@Todays Zaman

2010-09-20T05:17:00.000-07:00

A mixed-media exhibition featuring works of art by contemporary Turkish artists exploring the effects of Turkey’s Sept. 12, 1980 military coup opens today in Diyarbakır, the southeast Anatolian province known for housing one of the most notorious prisons during the turmoil of the late 1970s and early 1980s.

Delving into the dark period that followed the 1980 coup, which saw its 30th anniversary yesterday, the show, which opens at the Diyarbakır Art Center, is titled “13 September.”

The show is a continuation of another exhibition with a theme concerning the 1980 military coup, showcased at the Outlet Gallery in 2009 during last year’s International İstanbul Biennial, and it is also the newest show at the Diyarbakır Art Center, which was founded in 2002 as a civil initiative to showcase the works of artists from Diyarbakır and İstanbul.

In the last few years, the number of works in the art world in Turkey related to military interventions has increased dramatically, says the show’s curator, Azra Tüzünoğlu. “The coup d’etat of 1980 is the most commonly known coup in Turkey’s history, and it is now being questioned over and over in popular movies and TV series. These movies and shows have turned into psychoanalysis sessions for society. The political aspect of the issue is not really being discussed,” Tüzünoğlu says.

‘September 13’ is a continuation of a previous exhibition with a theme concerning the 1980 military coup, showcased at the Outlet Gallery in 2009 during last year’s İstanbul Biennial. It is also the newest show at the Diyarbakır Art Center, which was founded in 2002 as a civil initiative to showcase the works of artists from Diyarbakır and İstanbul

In the exhibition, the featured artists address their witnessing of the coup in a generally sarcastic way.

Among the works featured are a newspaper recounting the day of the coup and recordings from a “collective memory group” established at İstanbul’s Mimar Sinan University. “This group was founded two years ago and carried out a study related to the assassination of [Armenian-Turkish journalist] Hrant Dink and another one on the 1980 coup. For the study of the coup, they have interviewed around 150 people so far from a wide range of people, including members of different political and income groups,” Tüzünoğlu explains, adding that these witnesses of the 1980 coup all experienced the events from their own perspective. “In order to help people remember the details, the group prepared a newspaper featuring photographs of the important happenings related to the coup between 1978 and 1983. This newspaper is being showcased in the show together with five recordings of the interviewees focusing on how individual experiences are being transmitted to the new generation,” the curator continues.

A video from Özlem Kulak, titled “12 September,” which was previously screened at the Locarno Film Festival, is being screened in Turkey for the first time as part of this exhibition. In it, 13 people, including a baker and the owner of a printing house that publishes Marxist books, recount how they spent the entire day on Sept. 12, 1980.

Another interesting work, by Aslı Çavuşoğlu, is a music album featuring a rap song with lyrics that use words banned by the Turkish Radio and Television Corporation (TRT) following the coup. “There are around 205 banned words on TRT’s [censor list], and Çavuşoğlu found 191 of them in the archives. MC Fuat sang the song, and it will be on the market soon,” the curator notes.

A video titled “Vakvak Ağacı” (Vakvak Tree) gives a summary of Turkey’s period of modernization, starting from the foundation of the republic until the coup d’état of 1980 in fairy tale form. “The video has references to traditional miniature art and blends reality and fantasy through a bedtime story,” Tüzünoğlu says.

‘September 13’ is a continuation of a previous exhibition with a theme concerning the 1980 military coup, showcased at the Outlet Gallery in 2009 during last year’s İstanbul Biennial. It is also the newest show at the Diyarbakır Art Center, which was founded in 2002 as a civil initiative to showcase the works of artists from Diyarbakır and İstanbul

One of the most provocative works in the exhibition is one by famed contemporary artist Halil Altındere: a copy of Karl Marx’s “Das Kapital” with a gun inside of it, which is going to be exhibited in Turkey for the first time. “For leftists, ‘Das Kapital’ is almost like a holy book, and it is sometimes used as a gun. Altındere focuses on this aspect,” Tüzünoğlu adds.

Two works from last year’s coup exhibition at the Outlet Gallery are on display in Diyarbakır, too. A video by Köken Ergun depicts a town in the Netherlands where a tank enters in the early morning hours, while another video by Bengü Karaduman is an attempt to attach meaning to things that happened in her childhood (from her current point of view) through a children’s cartoon. The video is shown in a corner of the gallery in which there is a mirror on the wall across from the screen and so the images in the video are reflected infinitely.

“Köken’s video was shot after getting permission to bring a real tank to the town, and it shows the reaction of the people in the town to this unusual visitor. Karaduman, on the other hand, is a person whose family had to leave the country prior to the coup for political reasons. She did not know the reason why they were living abroad while she was a kid, of course, but in time she learned about the existence of the coup and mixes imagination and reality in her video,” Tüzünoğlu explains.

The show will run until Oct. 13 at the Diyarbakır Art Center. For more information, visit www.diyarbakirsanat.org.

13 September 2010, Monday

RUMEYSA KIGER İSTANBUL

Darbe gibi darbe sergisi@Evrensel

2010-09-20T05:14:00.000-07:00

Diyarbakır Sanat Merkezi şu sıralar “13 Eylül” isimli sergiye ev sahipliği yapıyor.
Diyarbakır Sanat Merkezi şu sıralar “13 Eylül” isimli sergiye ev sahipliği yapıyor. Geçtiğimiz yıl Outlet’tte gerçekleşen “Darbe” sergisinin bir devamı niteliğinde olan sergi, 12 Eylül darbesi adına yapılabilecek sorgulamaların en aşırı noktasında yorum ve anlamları konu ediniyor. Anayasa değişikliği öngören referandumundan hemen sonra açılışı yapılan sergiye, Diyarbakır Büyükşehir Belediye Başkanı Osman Baydemir, Osman Kavala ve çok sayıda sanatçı yazar katıldı. Azra Tüzünoğlu’nun küratörlüğünü yaptığı sergide, Halil Altındere, Canan, Aslı Çavuşoğlu, Köken Ergun, Bengü Karaduman, Şener Özmen, Özlem Sulak ve MSGSÜ Kolektif Hafıza Gurubunun işleri yer alıyor.

TANK, POSTAL SESLERİ
Sanatçıların büyük bölümünün açılışında bulunduğu sergi, başta sinema olmak üzere sanatın diğer disiplinlerinde yapılan üretimlere birer eleştiri olarak da karşımıza çıkıyor. Azra Tüzünoğlu, 13 Eylül sergisine ilişkin hazırladığı metinde, özellikle sinemada ve dizi sektöründe (Babam ve Oğlum, Eve Dönüş, O… Çocukları Vizontele Tuba, Çemberimde Gül Oya, Hatırla Sevgili, Bu Kalp Seni Unutur mu? vb.) toplumun bilinç altına itilen karanlık döneme politikadan olabildiğince uzak ve az bulaştırıldığına işaret ediyor. O yüzden işin yine bu konuda işler üreten sanatçılara düştüğüne değiniyor. Darbeden bu güne kadar geçen zaman diliminde yaşananların keskin bir dille yorumlandığı bu sergi, tam da bu minvalde izleyiciler ile konuşmaya çalışıyor.
Şöyle bir sergiye kulak kabartıp, göz gezdirildiğinde, aslında serginin ayaklarının hangi kavramlara uzandığını ve nasıl bir atmosfer içinde olduğunuzu az çok tahmin edersiniz. Bir yanda sessizliği aniden bölen tank sesleri kulaklarınızda uğuldarken, diğer yandan darbe işgüzarlarının video animasyon görüntüleri eşliğinde kulaklarınızı tırmalayan postal sesleri sizi tedirginliğe sokabilir. Aynı şekilde, karanlık dönemin başka bir uzantısı olan bölgedeki kayıplara gözünüzün iliştiğini görüp tarumar olan yaşamların kodları bir araya toplayan ve kuyularda suskunların hanesine giden binlerce insanın trajedisini siyasal eleştiri ile karşınıza çıkan fotoğraflar sizi rahatsız etmekte gecikmeyecek. Sese ve söze hitap eden ve yakın geçmişe kadar uzanan başka bir yasaklı alan da yine belgeleri ile absürt okuma biçimleri içinde başınızın bir yanında seslendiğini görmek mümkün. Bütün bunların toplamında ortaya çıkan sergi, ziyaretçileri derin sorgulamalara götürürken, aynı zamanda tedirgin eden, geren, hatta verdiği iç huzursuzlukla bilinçdışı tepkilere de dönüşebilen alanlara çekebiliyor.

DARBE, 12 EYLÜL…
Mesela Özlem Sulak, “12 Eylül” isimli çalışmasında darbeyi yaşamış 17 kişi ile yaptığı görüşmeleri bir videoda bir araya getirmiş. Bu kişisel yaşanmışlıklar, bir yanıyla bu tanıklığı yaşayan kişilerin darbeciler, darbe karşıtları ve destekçiler konusunda neler düşündüğünü ortaya koyarken bir yandan da toplumun genelinde yaşanan sarsıntıların izlerini içerdiğini söyleyebiliriz.
Halil Altındere çok ilginç bir çalışma ile farklı algılama biçimlerinin yolunu açabilecek aşırı yorum alanlarını didiklediğini görüyoruz. Çalışmasının ismi Marx’ın temel eseri, “Das Kapital” Altındere, çalışmasında üç farklı karede Kapital’i fotoğraflamış. İlk karede Das Kapital’in kapak görüntüsü, ikinci kare de Kapital’in kapak sayfasından sonra içi bir tabancanın yerleştirilebilecek şekilde oyulmuş bir görüntü yer alıyor. Üçüncü karede de tabancanın kendisi oyulmuş kısma yerleştirilmiş. Altındere, çalışmasının esas esprisinin kapitalizmin yapısal krize girdiği andan itibaren (Son olarak Türkiye’de İşbankasının Kapital’i basımını gerçekleştirmesi gibi) Kapital’i bir silah gibi başvuru kaynağı olarak kullanılmasına dayandırıyor. Başka bir özelliğinin de 80 öncesinde kimi solcuların silahlarını kapitalin içinde sakladığı rivayeti üzerine.
Bir başka çalışma da Şener Özmen’e ait. Daha önce çok sayıda video art ve fotoğraf çalışmalarıyla dikkat çeken Özmen’in, “sus” ve “bayrak” çalışmaları yer alıyor. Sus çalışmasında, bir kuyunun başında takım elbiseler içinde yüzü koyu uzanan bir kişi duruyor. Sağ eliyle “gelmeyin” dercesine dur ihtarı çekmesi, sol eli ile de kuyudan aşağı bakarak “sus” işareti yapması, toplumsal belleği eşeleyen bir çok soruyu aynı anda sordurtuyor-sorguluyor. Zamanı ve mekanı belli olmayan bu çalışma, bir yanıyla 12 Eylülün ve devamında bölgede yaşanan kayıpları daha çok işaret ettiğini teslim etmek gerek. Bir çok soruyu beraberinde getiren bu çalışma, bir gerilim alanına işaret ederken sergi için hazırlanmış metinde “gerilim, susturulmaya çalışılanlarla tam orada durmaları sağlananlar arasında eşit miktarda dağıtılıyor. ‘12 Eylül Askeri Cuntası’nı yaşamış bir sanatçının istibdat yıllarına gönderdiği el işaretleri, uzun yıllar işaret diliyle konuşmaya çalışan bir topluma kayıyor yavaş yavaş…”
12 EYLÜLÜN KARA FİLMİ
Bir başka çalışma da Bengü Karaduman’ın “sessiz kelimelerin yerine” isimli video enstalasyonu. Bu çalışma darbeden sonraki kuşağa pek görünür olmayı arzulamayan bir geçmişi ele alıyor. Darbeyi ortaya çıkaran koşullardan darbe sürecini ve sonrasında ortaya çıkan ürünleri siluetler halinde yeniden meydana getirerek kronolojik bir kara film olarak izleyici karşısına çıkıyor.
Bir başka önemli çalışma da MSGSÜ Toplumsal Hafıza Gurubu’nun yapmış olduğu 12 Eylül ile ilgili yapmış oldukları 250 görüşmenin ses kayıtlarını sergiye taşınmış olması. Hafıza Gurubu aynı çalışma kapsamında Darbe ile ilgili haberlerin bir araya getirildiği bir de “Türkiye’nin sesi” isimli gazete çıkarılmış. Aslı Çavuşoğlu da, Kürtlerin pek alışık olduğu yasak kelimeler konusunda bir iş çıkarmış. Çavuşoğlu, darbe sonrası TRT tarafından yasaklanan 205 kelimenin 191 ile şarkı besteliyor. Repçi Fuat’ın sesi ile de sözcükleri bir albüme dönüştürerek plak yoluyla ziyaretçilere ulaştırıyor sergide. “Tanklove” videosu ile Köken Ergun, Danimarka’nın küçük ama zengin bir kasabasına bir tank dolaştırarak, kasaba sakinlerinin tepkilerini ölçüyor. Sergi Diyarbakır Sanat Merkezinde 12 Ekime kadar görülebilir.
Ali Rıza Kılınç (Diyarbakır/EVRENSEL)

12 Eylül darbesine '13 Eylül'den bakış@Radikal

2010-09-20T05:07:00.000-07:00

Diyarbakır Sanat Merkezi'nde açılan '13 Eylül' sergisi darbeyle ilgili işlerine yer veriyor. Locarno'da prömiyer yapan '12 Eylül' videosu da sergide

İSTANBUL - 12 Eylül’e bir gün sonrasından bakan “13 Eylül” sergisi darbenin acılarının en ağır biçimde yaşandığı Diyarbakır’da sergileniyor. 13 Ekim’e kadar Diyarbakır Sanat Merkezi’nde açık olacak sergi, geçen yıl Outlet’te gerçekleşen ‘Darbe’ sergisinin bir devamı niteliğinde.
Küratörlüğünü Azra Tüzünoğlu’nun üstlendiği sergide Halil Altındere, Canan, Aslı Çavuşoğlu, Köken Ergun, Bengü Karaduman, Şener Özmen, Özlem Sulak ve MSGSÜ Toplumsal Hafıza Grubu’nun son iki yılda ürettikleri darbeye ilişkin işleri yer alıyor.
‘13 Eylül’ sergisi birkaç temel üzerine inşa edildi. İlki belgesel niteliği yüksek, hafıza tazeleyici işler. Özlem Sulak’ın 12 Eylül mağduru 13 kişiyle görüşmelerini içeren ve geçen ay Locarno Film Festivali’nde prömiyeri yapılan ‘12 Eylül’ videosu.
Türkiye genelinde farklı sınıfsal katmanlar, farklı cinsiyet, eğitim düzeyi ve ideolojik yapılardan gelen 250 kişiyle yaptıkları görüşmeleri bir ses işine dönüştüren ve 1978-1983 arasında taradıkları gazetelerden kolektif bir ‘bellek kaşıyıcısı’ üreten MSGSÜ Toplumsal Hafıza grubu, serginin tanıklığı yüksek kısmını oluşturuyor. Bireysel tarih anlatısını, toplumsal tarihe paralel bir seyirde sunmayı tercih edenler ise Canan ve Bengü Karaduman’ın çalışmaları.
Serginin gerçeklikten beslenen kurgusal çalışmalarını Köken Ergun ve Aslı Çavuşoğlu gerçekleştiriyor. Ergun, Danimarka’nın Jyderup kasabasına, sakinlerine haber vermeden bir tank sokuyor. Çavuşoğlu ise darbe sonrası TRT tarafından yasaklanan 205 kelimenin 191’i ile şarkılar besteliyor, rapçi Fuat’ın sesiyle sözcükler bir albüme dönüşüyor.
Halil Altındere ve Şener Özmen’in çalışmaları serginin üçüncü katmanını, müstehzi kanadını oluşturuyor. Özmen, ilk fotoğrafında asit kuyusuna bakan bir çifte bir ajanı gösterirken diğerinde, boyunluklarıyla bayrak törenine katılan sarkastik memurları gösteriyor. Altındere ise, zaman zaman bir silah gibi kullanılmış, Karl Marx’ın Das Kapital kitabının içine gerçek bir silah saklıyor.

13 Eylül'de Diyarbakır'da darbe var!@Zaman

2010-09-10T05:37:00.000-07:00

Son birkaç yıldır, çağdaş sanatta yakın geçmişe ilişkin sorgulamalar, tanıklıklar, hesap sormalar dikkat çekiyor. Türkiye'nin yakın tarihinin en karanlık dönemlerinden biri '80 darbesi' bu hesaplaşmaların belki de en önemlisi.

Toplumsal bilinçaltına itilen, bastırılan bu karanlık; önce popüler filmler (Vizontele Tuuba, Babam ve Oğlum, Eve Dönüş, Beynelmilel, O.. Çocukları vb.), sonra televizyon dizileri (Çemberimde Gül Oya, Hatırla Sevgili, Bu Kalp Seni Unutur mu?...) ile toplumu bir psikanaliz divanına yatırıp, bir ağlama/rahatlama seansına dönüştü. Bu filmler aracılığıyla yeni bir toplumsallık kurgulanırken, mesele politikaya olabildiğince az bulaştırıldı. Bir sabaha, sokaklarında tanklar, askerler ve radyosunda generallerle uyanan bir halkın 30 yıl sonrasından keskin görünümünü, başka bir dille yorumlamak/sorgulamak kimi zaman sadece tanıklık etmek ise sanatçılara düştü.

Tophane Outlet Sanat Galerisi'nde geçtiğimiz yıl gerçekleşen 'Darbe' sergisi Diyarbakır'a taşındı. 'Darbe'nin devamı niteliğinde ve 12 Eylül'e bir gün sonrasından bakan "13 Eylül" adlı sergi, Diyarbakır Sanat Merkezi'nde (DSM) açılacak. 13 Eylül-13 Ekim tarihleri arasında ziyaret edilebilecek sergide Halil Altındere, Canan, Aslı Çavuşoğlu, Köken Ergun, Bengü Karaduman, Şener Özmen, Özlem Sulak ve MSGSÜ Toplumsal Hafıza Grubu'nun son iki yılda ürettikleri darbeye ilişkin eserleri yer alıyor. Sergi, birkaç temel üzerine inşa ediliyor: İlki belgesel niteliği yüksek/hafıza tazeleyici işler. Bunlardan, Özlem Sulak'ın 12 Eylül tanığı/mağduru 13 kişiyle görüşmelerini içeren ve geçtiğimiz Locarno Film Festivali'nde gösterilen ve Türkiye prömiyeri Diyarbakır'da yapılacak olan '12 Eylül' videosu dikkate değer bir çalışma.

Bengü Karaduman ve Canan'ın çalışmaları ise bireysel tarih anlatısını, toplumsal tarihe paralel bir seyirde sunmayı tercih eden işler arasında. Serginin gerçeklikten beslenen kurgusal çalışmalarını, Köken Ergun ve Aslı Çavuşoğlu gerçekleştiriyor. Köken Ergun, Danimarka'nın Jyderup kasabasına, sakinlerine haber vermeden bir tank sokuyor. Aslı Çavuşoğlu ise darbe sonrası TRT tarafından yasaklanan 205 kelimenin 191'i ile şarkılar besteliyor, rapçi Fuat'ın sesiyle sözcükler bir albüme dönüşüyor.

Şener Özmen sergide, boyunluklarıyla bayrak törenine katılan alaycı memurları gösteriyor. Altındere ise zaman zaman bir silah gibi kullanılmış, Karl Marx'ın Das Kapital'inin içine gerçek bir silah saklıyor. Ortada bir silah varsa patlayacağını bilmek (Çeho'unruhuna selam olsun!) izleyiciye kalıyor. (0412 228 94 00)

13 EYLUL@DSM

2010-09-09T13:30:00.000-07:00

Sıcak Nal, futboldan en çok anlayan yazar ödülü! Tanıl Bora

2010-09-05T11:55:00.000-07:00

Sıcak Nal dergisinin Dünya Kupası anketinde doğruya en yakın tahmini yapan yazar, Pazartesi günü törenle ödül heykelciğini alacak. Dergi, Dünya Kupası sırasında 22 edebiyatçıya ‘Sizce Dünya Kupası’nda finali kim oynayacak ve skor ne olacak?’ diye sordu. Sıcak Nal’ın anketine doğruya en yakın cevabı veren kişi ise hiç sürpriz bir isim değil, hem yayıncı, hem çevirmen hem yazar hem de futbol yazıları yazan, kitapları olan bir isim, Tanıl Bora.
Tanıl Bora’nın tahmininde yer alan Almanya ve İspanya, finalde değil ama yarı finalde karşılaştı. Böylece ‘doğruya en yakın tahmin’i yapan Tanıl Bora’da ödülü haketti. Aynı zamanda Radikal’in spor yazarlarından biri olan Tanıl Bora’ya, futbol konusundaki hedefe yakın atışı dolayısıyla, sanatçı Gökçe Erhan’ın tasarladığı özel bir heykelcik verilecek. Heykelciğin ‘futboldan en iyi anlayan yazar’a verileceği tören, Pazartesi günü, Londra Oteli’nin terasında gerçekleşecek.
Ankette Hatice Meryem, Aslı Erdoğan, Akif Kurtuluş, Süreyyya Evren, Küçük İskenden Ahmet Soysal gibi isimler tahminde bulunmuş, kupayı herkesin bildiği gibi Hollanda’yla final maçı yapan İspanya kazanmıştı.

BURAK DELİER@TAIPEI BIENNIAL 2010

2010-09-05T09:02:00.000-07:00

One can easily imagine an exhibition of political art, but what about an exhibition on the politics of art? The former must deal with the political use or content of artworks, yet the latter creates a situation in which the exhibition can examine and reflect upon how art is being produced, circulated and consumed. This seemingly ambiguous status of exhibition, much like seeing oneself in a mirror, is to render visible what is typically absent in art, so that self–perception can be both attained and observed. An unstable and unresolved situation will be created, interrupting the typical suspension of disbelief that accompanies art’s story about itself. Grasping these conditions, the art world might operate on the same principle of self-reflexivity found within art making.

Taipei Biennial 2010 is an attempt to present the politics of art in popular biennialism through exhibition per se. By exploring what a biennial can do and can be, a moment of restraint is afforded in which to set aside political or ethical tirades on global injustice and to reflect on the biennial’s origin, function, size and scale. By turning an exhibition inward and, in fact, against its grain—dissolving the supposed boundaries between artistic and curatorial pactices, discourses and reception—this exhibition unravels the conventionally discrete artistic presentation that is otherwise mystified. What can be brought to attention is, thus, not only the effect of institutions of art--how power is deployed and contested, but also the “affect” of art--how art is categorized, acknowledged and appreciated, communicated and internalized by viewers. An exhibition, therefore, is never an innocent collection of artwork, but rather a set of social relations upon which the production of art is constructed. To invoke the politics of art is simply to make these social relations visible, so that the division between the social and the aesthetic is no longer distinguishable and thus, rendered obsolete.

It is through this denaturalized process that Taipei Biennial 2010 is structured and programmed, seeking to lay bare the chronological, institutional, formal and social contexts of the exhibition. This biennial can be understood as a framing device through which the picture of art can be cropped, composed, emphasized, or displaced for presenting the unrepentant, over-determined character of art. It is a discourse made explicit for art relative to its structure, so that the object and the subject of art cannot be stably fixed or easily agreed upon. In turn, it is a commentary on how art is produced and subjugated. The political moment of the exhibition, if there is such a moment, is to articulate art from both within and without, so that the relation between art and life might be reconciled, and thus polemicized.

Burak Delier, WE WILL WIN Survey, 2010

For the Taipei Biennial 2008, the artist engaged with Shijou Tribe settlements on the Sindian River that are threatened by demolition plans justified by "typhoon flooding." Near the area is a golf course, situated at an even lower water level than the Shijou settlement. As ever, "urban renewal" is synonymous with the aims of real estate development. With the help of students, activists, members of the Shijhou community and other tribes, Delier installed a huge banner over the condemned houses bearing the simple message "We Will Win." For TB10, Delier directed his attention toward the stratified workings of the art institution itself, and surveying everyone from interns to policy decision-makers on the potential for critical art and what it should entail. Exhibited in the show are the material results of this survey and of a collaborative workshop that followed.

Fikirler Suça Dönüşünce@DEPO

2010-08-23T12:25:00.000-07:00

Küratörlüğünü Halil Altındere'nin yaptığı, yılın en kapsamlı güncel sanat sergisi, ifade özgürlüğünün sınırlarını araştıran, farklı kuşaklardan 48 Türkiyeli sanatçıyı yan yana getiriyor.

Halil Altındere, hazırladığı beşinci sergide, yine (sanat) tarihsel referansı olan bir başlık seçiyor: 1969 yılında, bağımsız küratörlüğün öncülerinden Harald Szeeman'ın "Tavırlar Biçime Dönüşünce" sergisinin başlığından esinlenerek, "Fikirler Suça Dönüşünce" sloganı altında, farklı kuşak, tutum ve dillerden gelen genç güncel sanat enerjisini ortaya çıkarıyor.

Altındere, sanatçılar tarafından üretilmiş politik tutumları ilişkilendirerek; içinde varolduğu topluma muhalefet eden, sataşan bir duruş sergiliyor. Siyasi ortamın belleğini tutan, militarizm, iktidar, hiyerarşi, milliyetçilik, sınır ve toplumsal cinsiyet politikalarının eleştirisine yoğunlaşan işler serginin bir aksını oluşturuyor. Bir yandan da içe bakan; güncel sanatın hangi simgesel ekonomiler ve iktidar biçimleri içinde etkinleştiğini kurcalayan öz-eleştiri görünür oluyor.

Önceki Halil Altındere sergilerinde olduğu gibi, kültür alanında gerçekleşen mücadele örgütlenerek kollektif ruh güçlendiriliyor. İstanbul, İzmir, Diyarbakır, Mardin, Berlin, Frankfurt, Amsterdam ve New York'ta yaşayan, farklı kuşaklardan Türkiyeli genç sanatçıları yan yana getiren sergi, ortak eğilimleri olduğu kadar, farklı sanatsal ve politik duruşları da birbiriyle diyalog içine sokuyor. Altan Gürman, Gülsün Karamustafa ve Hüseyin Alptekin'in işlerini, 1990 ve 2000 sonrası güncel sanat pratiğine başlamış sanatçılarla birlikte sergileyerek, kuşaklararası ilişkiler kuruyor. Bir sanatçı-küratörün elinden çıkan sergide, birçok yeni işin üretimi destekleniyor ve varolan işlerin mekana ve bağlama özel yorumlanabileceği deneysel alanlar açılıyor.

Sergide yer alan sanatçılar:

.-_-. , Gülçin Aksoy, Nevin Aladağ, Hüseyin Alptekin, Anti-pop, Burak Arıkan, Caner Aslan, Volkan Aslan, Atılkunst, Vahap Avşar, Tufan Baltalar, Ramazan Bayrakoğlu, Bashir Borlakov, Canan, Aslı Çavuşoğlu, Burak Delier, Mehmet Dere, Ersan Deveci, Nazım Hikmet Dikbaş, Elçin Ekinci, Gökçe Erhan, İnci Furni, Murat Gök, Deniz Gül, Özlem Günyol & Mustafa Kunt, Nilbar Güreş, Altan Gürman, Hakan Gürsoytrak, Hazavuzu, iç mihrak, Gözde İlkin, Berat Işık, Gülsün Karamustafa, Ali Kazma, Levent Kunt, Can Kurucu, Ali Miharbi, Ahmet Öğüt, Suat Öğüt, Serkan Özkaya, Şener Özmen, İz Öztat, Nejat Satı, Erinç Seymen, Cengiz Tekin, İrem Tok, Nasan Tur, Nalan Yırtmaç.

Documenta, Manifesta, Sao Paolo, Guanju, Setinye ve İstanbul bienallerine sanatçı olarak katılan Halil Altındere, bugüne dek ‘Kötüyüm ve Gurur Duyuyorum' (2002), ‘Seni Öldüreceğim İçin Çok Üzgünüm' (2003), ‘Serbest Vuruş' (2005), ‘Gerçekçi Ol, İmkansızı Talep Et!' (2007) sergilerinin küratörlüğünü yapmıştır.

"Fikirler Suça Dönüşünce" sergisi, Canan Pak, Tansa Mermerci, Leyla & Arif Suyabatmaz, DEPO, Anadolu Kültür, Emi Tour ve Point Otel'in değerli destekleriyle gerçekleştirilmiştir.

---------------------------------------------

When Ideas Become Crime

Curated by Halil Altındere, the most comprehensive contemporary art exhibition of the year, brings together 48 artists of different generations from Turkey, who explore the threshold between freedom of expression and crime.

Halil Altındere chooses an (art) historical reference once again for the title of his fifth curatorial undertaking: inspired by Herald Szeeman's exhibition "When Attitudes Become Form", he brings together 48 artists with the slogan "When Ideas Become Crime".

Altındere displays a position of opposition and provocation by presenting political attitudes put forth by artists. One axis of the exhibition is articulated by works, which reflect on militarism, power, hierarchy, nationalism, collective memory, border and gender politics. There is also a more introspective approach, which self-critically reflects on the symbolic economy and power structures among which contemporary art is flourishing.

As it has been with previous Halil Altındere exhibitions, struggles in the cultural field are being organized to empower the collective spirit. The exhibition brings together artists from different generations and multiple geographical locations; İstanbul, İzmir, Diyarbakır, Mardin, Berlin, Frankfurt, Amsterdam and New York. This constellation allows for recognizing similar tendencies as well as starting a dialogue between different artistic and political positions. By bringing together works by Altan Gürman, Gülsün Karamustafa and Hüseyin Alptekin with generations who started their practice in 1990s and 2000s, relationships between generations are constructed. Being the work of an artist-curator, the exhibition supports the production of many new works, as well as opening up an experimental space for context-specific reinterpretation of existing works.

Artists in the exhibition are:

.-_-. , Gülçin Aksoy, Nevin Aladağ, Hüseyin Alptekin, Anti-pop, Burak Arıkan, Caner Aslan, Volkan Aslan, Atılkunst, Vahap Avşar, Tufan Baltalar, Ramazan Bayrakoğlu, Bashir Borlakov, Canan, Aslı Çavuşoğlu, Burak Delier, Mehmet Dere, Ersan Deveci, Nazım Hikmet Dikbaş, Elçin Ekinci, Gökçe Erhan, İnci Furni, Murat Gök, Deniz Gül, Özlem Günyol & Mustafa Kunt, Nilbar Güreş, Altan Gürman, Hakan Gürsoytrak, Hazavuzu, iç mihrak, Gözde İlkin, Berat Işık, Gülsün Karamustafa, Ali Kazma, Levent Kunt, Can Kurucu, Ali Miharbi, Ahmet Öğüt, Suat Öğüt, Serkan Özkaya, Şener Özmen, İz Öztat, Nejat Satı, Erinç Seymen, Cengiz Tekin, İrem Tok, Nasan Tur, Nalan Yırtmaç.

Halil Altındere, who also participated in Documenta, Manifesta, Sao Paolo, Guanju, Setinye and İstanbul Biennials as an artist, has curated ‘I am Bad and I am Proud' (2002), ‘I am Too Sad to Kill You' (2003), ‘Free Kick' (2005), ‘Be A Realist, Demand the Impossible' (2007).

"When Ideas Become Crime" exhibition is made possible by the kind support of Canan Pak, Tansa Mermerci, Leyla & Arif Suyabatmaz, DEPO, Anadolu Kültür, Emi Tour and Point Hotel.

Bengü Karaduman@Sueddeutsche Zeitung

2010-08-23T12:18:00.000-07:00

HAMRA ABBAS@VOGUE

2010-07-20T04:16:00.000-07:00

Minareler Kentin Belleği@Taraf

2010-07-13T06:42:00.000-07:00

fotoğraf: Serkan Taycan

BURCU ÖZTÜRK - Istanbul - 13.07.2010 İsviçre’de kabul edilen yasağa nazire yapar gibi İstanbul’u minaresiz olarak resmeden Hamra Abbas, onların kentin her anına tanık olduğunu söylüyor.

Outlet//İhraç Fazlası Sanat, 10. İstanbul Bienali’nden tanıdığımız Pakistan kökenli sanatçı Hamra Abbas’ın sergisine ev sahipliği yapmaya devam ediyor. 23 haziranda başlayan serginin en çok konuşulan çalışması ise Şehir Manzaraları... Bildiğimiz İstanbul silüetini minaresiz olarak gösteren çalışma aynı zamanda İsviçre’deki minare yasağına gönderme yapıyor. 17 temmuza kadar devam edecek olan sergi hakkında bol ödüllü sanatçı Hamra Abbas’la konuştuk.

Şehir Manzaraları ile başlamak istiyorum. İstanbul için çok önemli bir çalışma olduğunu düşünüyorum. Bu projenin çıkış noktası neydi?

Avrupa’da yakın dönemde yaşanan minare tartışması ve özellikle İsviçre’de oy birliğiyle minare yasağının kabul edilmesi oldu. Minareler Batı tahayyülünde uzun zamandır politik İslam’ın sembolü olarak görülmekteler. Müslüman dünyada daha geniş bir sosyo-kültürel ve estetik çerçevenin parçası olan minareler dolambaçlı yolların üzerinde, çevredeki hareketli pazar yerlerinin sessiz tanıkları olarak, yükseklerden dağınık kalabalığın günlük konuşmalarını dinlerler. İstanbul’un minareleri, şehrin her güneş doğuşunda kendini fark ettirmesine izin veren bellek organları olarak düşünülebilir.

İsviçre’de minarelerin yasaklanması İslam mimarisinin ülkeden çıkarılmasının yolu. Bu konuda düşünceleriniz neler?

İsviçre’nin bu davranışı aslında dünyadaki büyük kontrol ve kuşku durumunun küçük bir parçası ve dünyanın geleceğinde nasıl bir etki bırakacağını gerçekten merak ediyorum.

Çalışmalarınız eğlenceli bir üslupla ele alınmış “geleneksel” anlatı ve motifler ile dolu ve şimdi yeni çalışma mekânınız İstanbul. İstanbul çalışmalarınızdaki estetiği etkiliyor mu?

İstanbul’a ilk defa 2007 senesinde 10.İstanbul Bienali için Aşk Dersleri heykellerini yapmak için geldim. Ama İstanbul ve Türkiye ile etkileşimim bu şekilde başlamadı. Bu etkileşimin Lahor’dan Güzel Sanatlar Üniversitesi’nde okumak için Berlin’e taşındığım zaman, 2002 senesinde başlamış olduğunu düşünüyorum. Berlin’de Alman kültürü kadar Türk kültürünü de tanıma şansını yakaladığımı söylememe gerek yok sanırım. Sonunda 2007’de İstanbul’u görebilmek muhteşem ve etkileyici bir deneyimdi. İstanbul’u muhteşem, buradaki insanları çok cana yakın, iyi niyetli ve güler yüzlü buldum. Ve her köşesinden tarih akan bir yerin herkesi etkileyeceği kesin değil mi? Konu sanat olduğu zaman coğrafi sınırları aşan bir küresel estetik kavramına inanmak istesem bile İstanbul’un çalışmalarım üzerinde estetik açıdan izi olduğuna eminim.

Why do fake hands not clap isimli videonuz dalkavukları hatırlattı. Ayrıca Şeriat yasalarını da hatırladım. Örneğin bir şey çalarsanız cezanız parmaklarınızın kesilmesi olabilir. Lütfen bize biraz bu videodan ve mekanik heykelden bahsedebilir misiniz? Üzerinde çalışmaya nasıl başladınız?

Why do fake hands not clap (sahte eller neden alkış tutmaz) cümlesinden yola çıkıyor. Videoda benim ellerimin alçıdan yapılmış bir düzine kopyası var, bir makine tarafından alkışlatılıyorlar.

Ve sonuçta bir beğeni hareketinin aslında ne kadar amacından uzaklaştığını gösteriyor. Basit bir el çırpma ve kırma hareketinin çıkardığı ses ise Outlet’in alt katında deneyimlenmesi gereken tamamıyla farklı bir hikâye anlatıyor.

Daha önce 10.İstanbul Bienali için Türkiye’ye gelmiştiniz. Türk sanatçıların çalışmalarını görme fırsatınız oldu mu? Ve Türk güncel sanatı hakkında ne düşünüyorsunuz?

Türk güncel sanatı ile ilk tanışmam Ayşe Erkmen’in çalışmaları vasıtasıyla oldu. Erkmen’in çalışmalarını tarihsel bellek ile kurdukları derin bağdan ötürü çok beğeniyorum. 2004’te Cetinje Bienali sırasında Halil Altındere, Fikret Atay ve Nevin Aladağ’ın muhteşem çalışmalarını keşfettim. Nüktedan ve yoğun eleştiri içeren sanatsal pratiklerine büyük saygı duyuyorum.